G’DDELIJKE NAMEN, G’DDELIJKE DIMENSIES

Rabbi Isaiah Horowitz

Shné Loechot HaBriet

Ik zal nu trachten enkele esoterische dimensies te verduidelijken van de Tien Geboden, waarvan vijf zich verhouden tot onze Maker en vijf tot het welzijn van onze medemens.

We zijn onszelf al zeer bewust dat de gehele Thora bestaat uit permutaties van de Naam van G’D, permutaties die zich eindeloos uitstrekken in alle richtingen van het Universum.

De onuitsprekelijke Vier Letter Naam, joed, hé, vav, hé, (Havaya) is de Naam die G’D’s essentie symboliseert. Al de andere Namen zijn op een of andere manier afgeleid van deze Vier Letter Naam; deze verschillende “pseudoniemens” van G’D’s Naam zijn  ondergeschikt aan deze Naam Havayah. Er is geen woord of letter in de Thora die niet in een bepaalde vorm, hetzij direct of indirect, verwijst naar een Naam van G’D en die op zijn beurt aansluit bij de onuitsprekelijke Vier Letter Naam. Dit betekent dat de “Thora van G’D volkomen is” en al zijn aspecten op een of andere manier terug leiden naar de  Vier Letter Naam.

Met dit in gedachten is het eenvoudig te begrijpen dat de Tien Geboden in zich de hele Thora in “miniatuurvorm” bevatten.

De Tien Geboden bestaan uit 620 letters, corresponderend met de Kroon van de Thora (in het Hebreeuws, Keter, die een numerieke waarde heeft van 620).

613 van deze letters representeren de 613 geboden en verboden van de Thora die aan het Joodse Volk zijn opgelegd, terwijl de andere 7 de 7 Noachidische Wetten representeren, opgelegd aan de hele Mensheid. Het is vrij duidelijk dat de Tien Geboden, meer dan enig ander deel van de Thora, de esoterische dimensie van de Onuitsprekelijke Naam bevat.

De vorm en de afmeting van de Tafelen waarop de Tien Geboden zijn ingegraveerd verwijzen naar de letters van de Onuitsprekelijke Naam. Het cijfer 10 corresponderen met de letter joed van die Naam. De vijf geboden ingegraveerd op elk van de Tafelen correspondeert met de letter hé van de Onuitsprekelijke Naam. De letter vav representerend de hoogte, de breedte de dikte van de Tafelen, die elk 6 handbreedten waren. [De respectievelijke numerieke waarden voor de letters joed, hé en vav zijn 10, 5, en 6.]

Wanneer we de dimensies van de Tafelen “kuberen” 6 bij 6 bij 6, verkrijgen we 216 kubiek handbreedten. Dit cijfer is gelijk aan de letter voor letter van de Onuitsprekelijke Naam, beter bekend als “AB”, de numerieke waarde van 72.   Dit cijfer, gezien in de drie dimensies van de Tafelen, bereik je 3×72=216. Dit cijfer correspondeert met het aantal [drie keer 72 in elke vers] in de drie successievelijke verzen in Exodus. 14:19-21, beschrijvend de tussenkomst van G’D’s engel tussen het kampement van de Israëlieten en dat van de Egyptenaren…

De eerste vijf van de Geboden spreekt over de Naam van G’D zoals die wordt gespeld, met andere woorden, joed, hé, vav, hé, terwijl de laatste vijf geboden spreken over die Naam zoals die wordt geschreven, met andere woorden, zoals de Naam Ado-nai, de oorsprong van Israël [aangezien deze vijf Geboden gedrag reguleren tussen Joden en Joden.] In essentie is alles in wezen één. Alles leidt terug naar de Onuitsprekelijke Naam.

Dit, in grote lijnen, heb ik overgenomen van de geschriften van Nachmanides waar hij stelt dat de dualistische natuur van de Tafelen, met andere woorden 2 Tafelen in plaats van één, Hemel en Aarde, bruidegom en bruid, symboliseren.

Alles is gebaseerd op de esoterische dimensie van de Onuitsprekelijke Naam hetzij gespeld als, joed, hé, vav, hé, of als Ado-nai.

SHABBAT SHALOM

Rabbi Shimon bar Jochai

Zohar. p. 58b

Op het vers: “ En in de grootsheid van Uwe Majesteit heeft U degenen die opstonden tegen U omvergeworpen; U heeft Uw woede uitgezonden die hen verteerde als strostoppels” (Exodus. 15:7)

becommentarieert Rabbi Jitzchak, dat dit vers verwijst naar een tijd inde toekomst, wanneer de Heilige, geprezen zij Hij, Zichzelf kleedt in Zijn trots en Zich verheft over de volkeren die zich verzamelden om tegen Hem te vechten, zoals staat geschreven: “De koningen van de wereld verzamelen hun legers en de heersers beraadslagen tegen G’D en tegen Zijn Mashiach.” (Psalm. 2:2)

We hebben geleerd dat in de toekomst de zeventig celestische vertegenwoordigers van de zeventig naties zich zullen verenigen met de menigten die zij representeren op deze wereld om te vechten over de heilige stad Jeruzalem. Zij zullen beweren tegenover G’D dat Israël Hem niet waardig is en claimen dat Israël verlossing niet waardig is. Wat wil dat zeggen? Laat ons als eerste opstaan tegen hun Beschermer en dan tegen Israël en de Heilige Tempel.

In die tijd, in de toekomst, zal G’D hen belachelijk maken, zoals aangegeven in Psalm. 2:4, Hij die in de Hemel troont lacht; G’D spot met hen.” In de zelfde tijd zal G’D Zich kleden in trots en hen compleet vernietigen, zoals staat geschreven, “En dit zal de teistering zijn met welke G’D hen zal treffen, al de volkeren die vochten tegen Jeruzalem. Hun vlees zal smelten terwijl zij nog staan op hun voeten.” (Zacharia. 14:12)

Rabbi Abba zegt in naam van Rabbi Yissa de Oudere en Rabbi Shimon maakte de zelfde opmerking, dat de tijd zal komen dat G’D alle koningen, die de levens van Israël verbitterden en vochten om Jeruzalem, zal doen reïncarneren. Deze Leiders zullen reïncarnaties zijn van Caesar Andrianus [die Betar verwoest 52 jaar na de verwoesting van de Tweede Tempel, Caesar Lofinus, Nebuchadnezzer [die de Eerste Tempel verwoestte] en Sennacherib [die probeerde de Tweede tempé]l te verwoesten en de Tien Stammen verbande]. De andere leiders van de volkeren die Zijn Huis verwoestten zal ook macht worden gegeven en de rest van de volkeren zullen zich bij hen aansluiten met  en vechten over Jeruzalem.

In de toekomst zal G’D de bestraffing vorderen van hun gereïncarneerde fysieke lichaam en Nefesh als zij samen optrekken om Jeruzalem te heroveren [ voor het zover is, is hun bestraffing verborgen in de spirituele werelden]. Dit is de betekenis van het vers “En dit zal de teistering zijn met welke G’D hen zal treffen, al de volkeren die vochten tegen Jeruzalem”. Het vers spreekt over de teistering die “zal treffen” [in de toekomst] al de volkeren die vochten [in het verleden] tegen Jeruzalem. In die toekomstige tijd zullen hun bouwwerken worden vernietigd en hun existentie van deze wereld worden weggevaagd. Dan zal ware blijdschap regeren in alle werelden.

SHABBAT SHALOM

De Lubavitcher Rebbe

Likoetei Sichot, 13, p. 855

“Ik [G’D] trek door het land Egypte in deze nacht…….” (Exodus. 12:12)

Het Joodse Volk was praktisch tot op het dieptepunt van onzuiverheid gezonken in Egypte, naar het negenenveertigste niveau van de vijftig niveaus van onzuiverheid (Zohar Chadash, begin van parashat Jitro), en werd dus bijna compleet geabsorbeerd in de mentaliteit van de Egyptische cultuur. De basis van de Egyptische civilisatie was het geloof in de suprematie en onveranderlijkheid van de wetten van de natuur; dus, om het Joodse volk los te maken van het Egyptische materialisme, kon G’D niet gewoon maar “een boodschapper zenden”, met andere woorden, welk gecreëerd wezen dan ook. Hij kon niet ingaan tegen de afgoderij van de natuur met een kracht die zelf deel uit maakte van de Schepping en ondergeschikt is aan de wetten van de natuur. Hij moest het aspect van Zichzelf reveleren dat de Schepping en zijn natuurlijke wetten te boven gaat.

“ …….Ik Zelf en geen ander.” (Rashi op 12:12)

Alle andere boodschappers reeds uitgesloten hebbend, wat bedoelt deze uitdrukking uit te zeggen? Telkens wanneer G’D het aspect van Zichzelf reveleert dat de Schepping te boven gaat, reveleert Hij eveneens dat aspect van Hemzelf dat de dichotomie van goed en kwaad te boven gaat. Per slot van rekening, zijn goed en kwaad uiteindelijke arbitraire concepten die G’D creëerde en voor ons heeft gedefinieerd in de gecreëerde wereld. Daarom, telkens wanneer dit niveau van G’ddelijkheid werkzaam is binnen de Schepping, kan kwaad een zelfde legitimiteit claimen als goed. Daarom moeten er voorzorgsmaatregelen genomen worden om te garanderen dat dit niet zal plaats vinden.

Om die reden beëindigt G’D Zijn aankondiging van deze ophanden zijnde revelatie met de belofte dat Hij niet zal toestaan dat krachten die niet ondergeschikt menen te zijn aan Zijn Wil hiervan zouden profiteren. Met andere woorden, Zijn revelatie van Zijn transcendente Wil zal worden begeleid door de revelatie, dat ondanks de morele equivalentie van goed en kwaad op dit niveau Hij steeds goed verkiest boven kwaad.

SHABBAT SHALOM

Mozes leert Farao de omvang van het domein van G’D

Shnei Loechot Habriet, Rabbi Isaia Horowitz

“En Elo-hiem [G’D] sprak tot Mozes en zei hem, Ik ben Havayah [de Eeuwige]!” (Exodus. 6:2)

Alle mirakelen uitgevoerd door G’D in Egypte, die alle begrijpelijke natuur wetten tartten, werden opgeroepen door de onuitsprekelijke vier letter Naam, “Havayah”, die G’D symboliseert als een samenstelling van de  Hebreeuwse woorden voor “Hij was, Hij is, Hij zal zijn”, de Ene die de wereld ex nihilo heeft geschapen en Die eeuwig is. De naam “Elo-hiem” daarentegen , symboliseert natuur, met andere woorden, de wetten van de natuur. We hebben herhaaldelijk aangegeven dat het Hebreeuwse woord voor “de natuur”, “ha’teva”, de zelfde numerieke waarde heeft als het woord “Elo-hiem”. Volgens de Zohar representeert die naam een “kaf”, een “lijn”, de regels van wet en orde, met andere woorden, rechtmatigheid. De karakteristieken van alle levende creaturen werden gedetermineerd door G’D’s oproeping van Zijn eigenschap “Elo-hiem”.

[In de woorden van de Arizal, “Nadat G’D de ruimte had gecreëerd voor existentie, vulde Hij deze ruimte met al het gecreëerde. Dit werd tot stand gebracht met behulp van een kav, een soort pijplijn. Het gecreëerde inkomende G’ddelijke licht verspreidde zich binnen deze “ruimte” door middel van de kav.]

Het feit dat de naam Havayah een “hogere” eigenschap is dan die van “Elo-kiem wordt gedocumenteerd in Exodus. 18:11: Dat “Havayah groter is dan enige Elo-hiem”, toen Jethro de superioriteit van de eigenschap van G’D erkende over alle andere. Al de andere eigenschappen [met andere woorden, de namen] van G’D zijn afgeleid van de onuitsprekelijke Naam. Een andere aanduiding hierover is te vinden in Psalm. 136, waarin de Psalmist begint met ons op te roepen om te prijzen: “Erken Havayah want Hij is goed, want Zijn goedheid is eeuwig” (Psalm. 136:1); “Erken Elo-hiem de G’ddelijke G’D, want Zijn goedheid is eeuwig” (Psalm. 136:2); “Erken Ado-nai [Heer] der heren, want Zijn goedheid is eeuwig (Psalm. 136:3. G’D creëerde het systeem van de planeten, waaraan wordt gerefereerd als Ad-aniem. Elke Shabbat lezen we in een liturgisch gedicht “G’d rustte hen uit met macht en vermogen om te heersen te midden van de wereld” [de natuurlijke structuren]. G’D echter blijft Heer der heren. Op een hoger niveau dan de planeten zijn de Celestische Krachten die verantwoordelijk zijn voor deze verschillende planeten en de basis krachten van de natuur. Zij zijn bekend als Elo-kiem [G’ddelijke Goden]. De Onuitsprekelijke Vier Letter Naam [Havayah] reikt boven de bovenstaande drie namen van G’ddelijke gelijke krachten uit, die in het universum werken.

Het was deze naam en wat deze inhoudt die G’D aanwendde in het uitvoeren van bovennatuurlijke mirakels in Egypte. Telkens wanneer Mozes verscheen voor Farao trad hij op als een boodschapper van die eigenschap. Farao’s reactie in Exodus. 5:2 was dat hij zeker nog nooit had gehoord van een G’D met deze eigenschap, “Wie is Havayah dat ik naar Hem zou moeten luisteren”? Farao had geen enkel probleem met het accepteren van G’D in Zijn hoedanigheid als Elo-kiem, zoals we weten van Genesis. 41:38. De Zohar becommentarieert al eerder op het vers waar Josef zegt tegen Farao, “Dat gebeurt zonder mijn toedoen, G’D [Elo-kiem] zal wel antwoorden wat in het welzijn van farao is.” (Genesis. 41:16)

Rabbi Aba zegt: “Bemerk de kwaadaardigheid van Farao die beweert niet te hebben gehoord van G’D. Hij was extreem slim en maakte gebruik van het feit dat Mozes zichzelf niet had gepresenteerd als een boodschapper van Elo-kiem, die hij niet had kunnen ontkennen, maar als een boodschapper van Havayah. Hij vond het onbegrijpelijk dat Mozes niet was gekomen in naam van de “zelfde G’D” als de G’D van Josef die hij erkende. Hij kon zich niet verzoenen met deze naam van G’D.

Als de Thora schrijft, “En Havayah verhardde Farao’s hart”, betekent dit dat het  gebruiken van die naam het hart van Farao verhardde. Dit is de reden dat Mozes in de confrontatie met farao nooit en te nimmer gebruik maakte van een andere naam van G’D. (Soellam editie, Miketz, p.13)

Tot zover de Zohar.

Wanneer we de benadering volgen van de Zohar realiseren we ons dat G’D geheel niet interfereerde in Farao’s beslissingsproces. Farao dupeerde zichzelf. De oorzaak van zijn halsstarrigheid was “ani” [ik], zoals in “Ani Havayah”, “Ik ben Havayah” (Exodus. 6:2), wat impliceert, “Dat Mijn revelatie aan hem, dat Ik Havayah ben, zijn hart zal verharden.”

Toen de magiërs erkenden dat de plaag van de luizen niet het resultaat was van superieure magie door Mozes en Aaron (ibid. 8:15) beperkten zij hun erkenning tot de oorsprong van Elo-hiem, daarbij Havayah uitsluitend.

Farao had de betekenis van Elo-hiem geleerd van Josef en deze  G’ddelijkheid erkend als superieur in vergelijking met de andere goden. Zijn erkentelijkheid reikte zover dat een G’ddelijkheid, die hij beschouwde als de wetten van de natuur, deze niet kon controleren.

Farao begreep dat de existentie van het koninkrijk van Elo-hiem vermoedelijk groter was dan zijn eigen of andere koninkrijken, maar hij begreep niet dat deze zich zouden bemoeien met de soevereiniteit van andere koninkrijken. Farao beschouwde zichzelf ook als god. Er zijn vele koninkrijken in deze wereld die co-existeren, de een machtiger dan de andere.

Het was ook mogelijk dat Farao G’D erkende als Meester van het Universum, maar niet inzag dat het Universum G’D’s creatie was, maar eerder meende dat Hij deel uit maakt van het Universum. Andere filosofen hebben de opvatting van G’D als onafscheidbaar van de wereld, zoals zij licht zagen als onafscheidbaar van de zon. Om al deze redenen was farao kwaad toen Mozes naar voren bracht dat er een toegevoegde dimensie was met betrekking tot G’D. Farao reageerde door de werklast van zijn Joodse slaven te vergroten, zoals we lezen in Exodus. 5:9.

Toen Mozes dit resultaat na zijn eerste missie gewaar werd, riep hij uit: “Vanaf het moment, dat ik bij Farao gekomen ben om in Uw Naam [Havayah] te spreken, is het dit volk nog slechter gegaan (ibid 5:23). Dit was zoiets als een uiting van twijfel aan G’D om de volle impact te demonstreren van Zijn onuitsprekelijke Vier letter Naam.

Daarom antwoordt G’D aan Mozes, aan het begin van onze parasha, door te zeggen, “dat wat Hij zal doen zal aantonen dat Ani (Ik ben) Havayah “ (Exodus 6:2).

SHABBAT SHALOM

Hij komt in Rotterdam Capelle a.s. zondag 10 Januair om 15.00 uur een lezing geven speciaal voor de noach. studiegroep in Nederland en Belgie over

“The universal message of Judaism”.

Hopelijk geeft hij ook info over het op te zetten studiecentrum.

De lezing is gratis en opgeven via de website: www.noachieten.nl

Daar staat ook de aankonidigng.

De lezing duurt ong. tot 17.00 uur incl. vragen stellen.

In de avond hopen we Rabbijn Sherki te horen spreken uitsluitend voor Joods publiek in Rotterdam in de orth. sjoel aldaar om 20.00 uur over “kiruv”.

Aanmelding voor dat gebeuren bij mij via emailadres mattitjahu2000@yahoo.co.uk .

Uiterst zondagochtend 10.00 uur 10 Januari.

LIKKOETEI SICHOT

Bij het begin van Parashat Shemot, in de context van het verschrikkelijke lijden in de Egyptische galoet,( Hebreeuws voor verbanning), legt de Zohar (Zohar II, 7b) een analogie tussen de Egyptische galoet en ge’oela, (Hebreeuws voor verlossing), en onze hedendaagse verbanning en verlossing.

Rabbi Shimon bar Jochai zegt daar op, over zijn eigen en volgende generaties, dat lijden op lijden over Israël zal komen: “alle volkeren en hun koningen zullen zich tegen hen richten en hun wrede decreten opleggen…. Dan zal vervolgens een zuil van vuur te zien zijn, neerwaarts gaande van boven naar beneden voor veertig dagen en alle volkeren van de wereld zullen deze zuil van vuur zien. Op dát tijdstip zal de Mashiach worden opgeroepen om te komen uit de Tuin van Eden ….”

Rabbi Chaim Vital, de belangrijkste leerling van Rabbi Jitzchak Luria (de meest gezaghebbende kabbala autoriteit in onze dagen), becommentarieert dat, als we deze passage nemen in de betekenis dat de Mashiach niet geboren wordt uit sterfelijke ouders, maar letterlijk verschijnt uit de Tuin Van Eden, het bijzonder vreemd en in strijd zou zijn met bepaalde teksten. Dus legt hij vervolgens uit: de “Mashiach zal ongetwijfeld een rechtvaardig persoon zijn, geboren uit menselijke ouders. Maar vanaf zijn geboorte zal zijn rechtschapenheid ononderbroken groeien.. en door de deugd van zijn daden zal hij de vijf verheven heilige zielsniveaus, nefesh, roeach, neshama, chaya en yechida, verkrijgen. Op die specifieke dag aan het einde van galoet(Hebreeuws verbanning, zal de ziel van zijn ziel (de meeste sublieme oorsprong van de ziel), gevestigd in Gan Eden, worden toegekend aan dïe tzaddiek en hem waardig maken om de verlosser te zijn….

De ziel van de Mashiach blijft verhuld en na veertig dagen zal de Mashiach die ziel van zijn ziel ontvangen, welke aan hem zal worden gereveleerd en hij zal zichzelf herkennen als zijnde de Mashiach, voordien had hij niet het besef…

Waarschijnlijk gebaseerd op deze bron, schrijft Rabbi Moses Sofer in zijn responsa: “wat betreft het komen van de telg van David, moet ik de volgende basis stelling poneren: Mozes, de eerste verlosser van Israël, bereikte de leeftijd van tachtig jaar en was zich er niet bewust dat hij de verlosser van zou worden. Zelfs toen de Heilige, geprezen zij Hij, tegen hem zei, “Welnu, ga dan, want Ik zend je naar Pharao en voer Mijn volk, de Kinderen van Israël, uit Egypte, (Exodus, 3:10), wees hij dit af en wilde hij deze missie niet aanvaarden. Zo zal het ook zijn met de uiteindelijke verlosser.

De dag dat de Beth Hamikdash, de Tempel, werd verwoest, werd degene geboren die, in deugdzaamheid van zijn rechtschapenheid, waardig was om de verlosser te zijn. Op het gepaste tijdstip zal G’D Zichzelf aan hem reveleren en hem zenden en dan zal op hem de ziel van de Mashiach rusten, welke boven was verhuld en verborgen tot aan zijn komst.

De Tzadiek zelf realiseert zich deze potentie niet en, vanwege onze misstappen, zijn vele van deze Tzadikiem reeds gestorven. Wij verdienen het niet dat de Messiaanse ziel aan hen, de Tzadikiem, wordt geschonken. De Tzadikiem waren waardig en geschikt voor de taak, maar hun generatie niet…

In elke generatie is er iemand waardig om de lang verwachte verlossing te brengen, het hangt van ons zelf af om deze potentie te actualiseren. De potentie is elke dag, elk moment aanwezig, het hangt van ons en van elk van ons af.

SHABBAT SHALOM

RABBI SHIMON BAR JOCHAI

DE EENWORDING VAN BOVEN EN BENEDEN

ZOHAR I, P. 233a 

Josef bracht zijn zonen Menashé en Efrajim voor zijn zieke vader Jacob zodat hij hen zou zegenen.

“Zo hij zegende hen die dag door te zeggen, ‘Met jullie zal Israël  zegenen, door uit te spreken: G’D moge je maken als Efrajim en Menashé. ‘” ( Genesis. 48:20)

“Zo hij zegende hen die dag door te zeggen…..“, wat is de bedoeling van “die dag”? Het zou volstaan om te zeggen “Zo hij zegende hen”. Bovendien, waar het woord “zeggen” [in Hebreeuws, "emor "] is geschreven [ in de Thora] wordt het gespeld zonder een vav, terwijl wanneer wij het zeggen [elke sabbatavond over onze kinderen] het uitgesproken wordt met een vav; waarom dit verschil?

Hoe dan ook, dit is de mystieke uitleg: “Zo hij zegende hen die dag”, wat is “die dag”? Het is het mysterie van de hoge spirituele niveau dat is toegekend over zegeningen Boven.

Dit verwijst naar bina van Atziloet, welke de uitstromende bron is van de zegeningen voor de werelden en sefirot daaronder.

“Die dag” is een dag [m.a.w een uitbraak van licht/openbaring] in de hemelse plaats, welke “die” wordt genoemd [Hebreeuws, "Hoe"].

Wanneer het woord “dag” in het Hebreeuws wordt gevolgd bij het woord “dit”, “zè“, verklaren onze Wijzen: Kun je er naar wijzen met je vinger en zeggen, “hier het is” (Shemot Rabba 23:15), en daarvoor correspondeert het naar malchoet welke een geopenbaard niveau is.

Maar hier wordt het woord “jom” ["dag"] gevolgd door het woord “hoe“, wat “die“dag” betekent, zonder enige separatie tussen twee woorden.

Het woord “hoe” houdt in, een niveau boven de draagwijdte van iemands perceptie. Het is “die dag” en niet “deze dag”.

Overeenkomstig geeft het de sefira van bina aan, welke ver verwijderd is van malchoet.

Omdat er geen separatie is tussen “jom” en “hoe“, is de indicatie dat de twee niveaus [bina en Malchoet] zich inéén samensmelten.

Zodat malchoed/“jom” compleet samensmelt in bina/”hoe“.

Het was om deze reden dat toen Jacob wenste om de zonen van Joseph te zegenen, hij hen met de eenmaking van hierboven en hieronder [bina en malchoet] als één zegende, zodat de zegen zou worden vervuld.

Nadien omvatte hij hen allen [de sefirot] inéén [orde] en zei, “Met jullie zal Israël zegenen, door uit te spreken….” Wat is de betekenis van “met jullie”?

Het geeft met absolute zekerheid het mysterie van eenheid aan:

Het vers in zijn geheel uitgelegd, dan zijn drie niveaus van eenwording die Jacob, Efrajim en Menashé vervulden.

Het eerste één worden is “die dag”, de eenheid van hierboven en hieronder [bina en malchut].

Wat volgde is een daling naar het middelste niveau.

Dit verwijst naar de zes sefirot van chesed naar yasod, omvattend Zeir Anpin.

 Daarom wordt het woord voor “zeggen” ["L'emor"] geschreven met een vav.

Omdat de letter vav de zesde letter is van het alfabet en de zes sefirot, bevattend  Zeir Anpin, aangeeft.

Bovendien is zijn vorm [de letter vav] smal, van boven naar beneden, illustrerend een hoger niveau (bina) naar een lager niveau (malchoet). Dit is de middelste eenwording.

Na dit is er een verdere neerwaartse daling naar “met jullie” [hebreeuws, "b'cha"].

De numerieke waarde van dit is 22, een vermelding naar de 22 letters van het Hebreeuwse alfabet, welke de individuele bouwstenen zijn van de Schepping in malchoet, waar vanuit de Tien uitdrukkingen voortkomen, met welke de wereld werd gecreëerd.

En dit is inderdaad de waarlijk gepaste wijze van eenwording van Hieronder naar Boven, en vervolgens van Boven naar Hierbeneden.

De zegen die hij hun geeft “met jullie zal Israël zegenen” is inderdaad gelijk aan zoals wij nu doen.

Het gebruik is om op vrijdagavond  onze zonen te zegenen met de woorden, “Moge je zijn zoals Efrajim en Menashé”.

SHABBAT SHALOM

 Het paradigma van Hemel en Aarde manifesteert zich op alle niveaus van de Schepping: ziel en lichaam, “lichtstralen”en”vaten”, openbaring en verhulling, studie en daden, mannelijk en vrouwelijk, zelfbewustzijn versus onzelfzuchtigheid, etc.

Het lichaam is inherent superieur aan de ziel. Omdat de ziel dit gewaar is, gaat het akkoord met de verlaging in het lichaam. Maar in de huidige situatie van de wereld, is de ziel superieur en dient als bron van leven en hulp voor het lichaam. Het lichaam heeft de ziel nodig om zijn kracht te reveleren en te cultiveren. In de Messiaanse Tijd zal de superioriteit van het lichaam duidelijk worden.

De vrouw is inherent superieur aan de man. Zij heeft het vermogen om leven te scheppen. De man is niet in staat om leven te creëren. Doch, in deze wereld, heeft de vrouw de man nodig en moet hem ontvangen, om haar scheppingsvermogen te kunnen manifesteren. In de Messiaanse Tijd zal de vrouwelijke superioriteit duidelijk worden.

Daad, de praktische uitvoering van de G’ddelijke Wil, is superieur aan studie en G’ddelijk bewustzijn, liefde en vrees. Doch in deze wereld is “studie” superieur, aangezien het leidt [en cultiveert] naar daden. In de toekomst zal de superioriteit van de daad duidelijk worden.

En Jehoeda trad op hem (Josef) toe en sprak: “In mij [gewoonlijk vertaald als ‘alstublieft'], mijn heer…” (Genesis. 44:18)

Josef en Jehoeda zijn representatief voor Hemel en Aarde.
“Josef “, betekent in het hebreeuws “toenemen, stijgen, groeien”.
Hij is als een oprijzende cederboom die grote hoogten bereikt. Hij is Zeir Anpin van Atzlioet, de “emoties”van de sefirot, welke groei ervaart.
Jehoeda daarentegen representeert Malchoet van Atziloet, de onzelfzuchtige, vandaar zijn naam “Jehoeda”, van de hebreeuwse stam “hoda’a” wat erkenning en nederigheid betekent.
De Zohar schrijft, “En Jehoeda trad op hem (Josef) toe“, dit is het samenkomen van de ene wereld met de andere. Namelijk, de lagere wereld Machoet nadert de hogere wereld Zeir Anpin, om ondersteund en gecultiveerd te worden.
Dit was de vervulling van Josef’s droom waarin alle stammen, “vergaarde schoven”, zich rondom hem schaarden en bogen naar Josef’s schoof.

SHABBAT SHALOM

Farao’s dromen bevatten veelbetekenende toespelingen. De Zohar (Sullam editie, pagina 6) becommentarieert dit onderwerp, en wel op het volgende vers; “En zie, daar komen uit de rivier zeven koeien naar boven, vol in hun vlees en prachtig om te zien, die in het oevergras gaan weiden,”(41,18) de woorden “uit de rivier”moeten worden begrepen als een verwijzing naar de bron van alle zegeningen in deze wereld, de emanatie Sefira jasod. Het woord je’or, Nijl of grote rivier, is vergelijkbaar met de rivier die stroomt in Gan Eden, beschreven in Genesis. 2,10. Deze “rivier” heeft zijn oorsprong in de Sefira biena, en “irrigeert”(spiritueel) de Sefira jasod, het spiritueel domein waarin Josef huist. De boodschap in de droom is, dat Egypte al zijn zegeningen verkrijgt omwille van Josef. De Zohar zegt verder, dat de “rivier”zijn zegeningen distribueert in zeven verschillende richtingen, m.a.w de zeven koeien representeren de zeven ontvangers van de zegeningen. De zeven ontvangers van de gulle rivier, coëxisteren allen zeer vreedzaam met elkaar. Dit is een ongewoon fenomeen. We kunnen de betekenis van het cijfer zeven vergelijken met het cijfer in het boek Ester, waar Ester wordt begeleid door “zeven dienstmaagden, waar zij recht op had en die haar bij kroon waren toegewezen” (Ester. 2,9). Aan de andere kant zien we, dat de koning “zeven mannelijke bedienden had (gecastreerd), die hem begeleidden voor zijn persoonlijke noden” (Ester 1,10).

Rabbi Jitzchak zegt, dat de zeven “goede” koeien zeven spirituele niveaus in de “hogere” regionen representeren, elk één hoger dan de andere, daarentegen representeren de zeven “slechte” koeien successievelijk zeven niveaus van lagere gradatie. De “hogere” verwijst naar de regionen van zuiverheid, heiligheid en de lagere regionen naar onzuiverheid en vervuiling.
Aangaande de zeven korenaren zegt Rabbi Jehoeda, de eerste zeven aren waren van de rechterzijde van het stelsel omdat zij werden beschreven als “goed”.
Farao zag alle betekenissen in zijn droom. Rabbi Jossie vraagt: “Waarom toonde G’D deze kwaadaardige Farao al deze verheven visioenen?”
Rabbi Jehoeda antwoordt hem, dat Farao het wezen van deze verheven visioenen niet zag, hij zag alleen zeven niveaus bovenop de andere zeven niveaus, maar zij waren allen niveaus van de onderwereld. Onze traditie heeft de opvatting dat, wat een mens ziet in zijn dromen een reflectie is van zijn morele staat.
Zijn ziel was in een staat om alleen die aard van informatie te ontvangen die correspondeerde met zijn spirituele niveau. Tot zo ver de Zohar.

We beschouwen het cijfer zeven analoog aan de zeven dagen, die door de Kabbalisten de zeven dagen van binjan, opbouw, genoemd worden, de dagen van de Schepping. Ja’akov, wiens eigenschap wordt vertegenwoordigt door de Sefira Tiferet, belichaamt in zichzelf alle zeven stages van binjan, opbouw.
Josef, een directe continuatie van Ja’akov m.a.w tiferet, belichaamde eveneens alle zeven stages van binjan. Daarom waren er in farao’s droom twee maal zeven koeien en twee maal zeven korenaren, tezamen maakt dat 14 koeien, corresponderend met de 14 stammen.

SHABBAT SHALOM

Dromen van Vrede

Rabbi Yitzchak Luria

De broers van Josef dachten dat Josef het afval van het sediment was, dat wil zeggen, dat de klipa [schil] die niet geaccepteerd werd van Abraham en Izaak, toen Ishmael en Esau hen verliet, nog steeds niet afdoende was gepurificeerd.

De broers van Josef wisten dat, zowel in het geval van Abraham als van Izaak, er twee zonen waren, één die waardig was om het bewustzijn van G’D in de wereld te bestendigen en de andere die te egocentrisch was om dit te doen. Voorts wisten zij  dat in beide gevallen de onwaardige zoon moest worden weg gestuurd, met andere woorden, op een of andere manier moest worden verwijderd of afgescheiden van de familie zodat de zuiverheid van het ideaal niet verontreinigd zou worden door een verderfelijke egocentrische uitdager. Zij meenden dat Josef de belichaming was van de onzuiverheden van Jacob.

Evenzo, maar anders gezegd, ervoeren zij Josef als een ongeschikte mededinger in hun generatie. Het oorspronkelijke licht was grotendeels gezuiverd van zijn verontreiniging door de afwijzing van Ismaël en toen dit licht werd doorgegeven aan Izaak, bevatte het enigszins ondergeschikte onzuiverheden die moesten worden (en werden) geëlimineerd door de afwijzing van Esau. Josef meenden zij, was de belichaming van de onzuiverheid van Jacob die op de zelfde manier moest worden afgewezen. Zij beschouwden het daarom als hun heilige plicht om, in het belang van het voortbestaan van de G’ddelijke boodschap toevertrouwd aan Abraham en zijn nakomelingen, Josef van het toneel te verwijderen.

Dit was met name omdat ze vonden dat Josef de sefira van Yesod bevlekte, het omleiden naar het linker kanaal, G’D verhoede, door hen te belasteren tegenover hun vader, is de antithese van de vrede.

Zoals verteld in het verhaal, ” bracht Josef kwaad verslag aan hun vader.” (Genesis. 37:2). Rashi merkt op, “Hij vertelde zijn vader dat ze vlees aten, gescheurd uit een levend dier, dat zij de spot dreven met de zonen van de dienstmaagden (Bilha en Zilpa), en hen slaven noemden en dat hij hen verdacht van ongeoorloofde seksuele relaties.

Vrede is geassocieerd met de Sefira van Yesod…

In het idioom van onze Wijzen, wordt vrede genoemd als de ultieme container voor het omvatten van zegen. Dit is duidelijk omdat bitterheid de verspilling van elke zegen zal veroorzaken. Dus is vrede geassocieerd met de sefira van Yesod, want Yesod is de houder waardoor de G’ddelijke weldadigheid uitvloeit in Malchoet. De geestelijke voorloper van het Joodse Volk. Door hen te belasteren tegenover hun vader, ondermijnde Josef  elke kans op vrede in de familie en saboteerde daarmee de kansen voor het stromen van G’D’s zegen in hen.

Yesod is ook het principe van de tong en laster bevlekt het.

In Sefer Jetzirah wordt vermeld dat er twee verbonden zijn, dat van de tong en dat van het seksuele orgaan. Beide organen zijn instrumenten waarmee een persoon zich articuleert in de buitenwereld.

Zij zijn beide zeer krachtig, want zowel het gesproken woord als de seksuele energie bezitten de macht om te bouwen of te vernietigen. Zowel, ongelimiteerde spraak als ongelimiteerde seksualiteit, kunnen een ravage aanrichten in iemands leven en het leven van degenen die hij ontmoet. Omgekeerd,  goed geleide spraak en seksualiteit kunnen een persoon verheffen naar verhogere niveaus van spiritueel bewustzijn en inspireert al degenen met wie hij in contact komt. Hoewel dus Yesod in het algemeen wordt geassocieerd met het seksuele orgaan, is het ook, om dezelfde reden geassocieerd met het orgaan van spraak, de tong. Onjuiste of kwade spraak besmet de Sefira van Yesod.

[In feite echter], zijn er vele verklaarders van de Thora die zeggen dat [broers van Josef] vlees aten gescheurd uit het lichaam van een levend dier en aandacht hadden voor de dochters van het land [de twee overtredingen]. Dit alles is verbonden met Yesod.

Er wordt uitgelegd dat de motivatie voor het eten van vlees gescheurd uit het lichaam van een levend dier het extatische is, ook brengt dit orgastische genot, de inname van rauwe, niet – gerectificeerde (dat wil zeggen, door het niet ritueel slachten) levenskracht. Deze hoogkrachtige levensenergie neemt in geest en lichaam  extreem seksuele proporties aan en is daarom een bevlekking in Yesod.

Dus was het in realiteit nie Josef die Yesod bevlekte, maar zijn broers. Door verslag te doen van hun gedrag aan hun vader, was Josef in feite aan het proberen de integriteit van Yesod te waarborgen

. Ook bespotte zij [hun halfbroers], de zonen van de dienstmaagden en dit is duidelijk een schending van het principe van vrede. Zij noemden hen slaven hoewel zij in feite vrije mensen waren, het tegenovergestelde van slaven.

Als er enig element van zelfgeaardheid of egocentrisme is kan er geen vrede zijn.

Ook hier waren ze in feite schuldig aan datgene waarvan ze Jozef beschuldigden. Van de twaalf broers, waren Reuben, Simeon, Levi, Juda, Isaachar, en Zebulon de zonen van de eerste vrouw van Jacob, Leah, Joseph en Benjamin waren de zonen van zijn tweede vrouw, Rachel; Dan en Naftali waren de zonen van Rachel’s dienstmaagd, Bilha, en Gad en Asher waren de zonen van Lea’s dienstmaagd, Zilpa. De zes zonen van Lea hoonden de vier zonen van de dienstmaagden alszijnde slaven door geboorte, dat wil zeggen, niet waardig om  bonafide leden van de heilige familie te zijn.

Yesod heet “alles”, want het omvat alle emotionele attributen.

In het vers “Van U, O G’D, is de grootheid en de kracht en de schoonheid, en de overwinning, en de heerlijkheid, voor alles wat is in de hemelen en aarde ”

(Kronieken I, 29:10), de eerste vijf zelfstandige naamwoorden  zijn de eerste vijf emotionele eigenschappen (grootheid, Chesed; kracht Gevura; schoonheid Tiferet; overwinning Netzach; glorie Hod), implicerend dat de volgende frase (“…voor alles wat is in de hemelen en aarde “) correspondeert met de zesde eigenschap, Yesod. Dus dit vers geeft expliciet het concept weer dat Yesod het kanaal is waardoor al de hogere eigenschappen zich verenigen en samenvloeien  en verder neerdalen in Machoet.

Zij dachten dat zij zelf konden voltooien wat zou ontbreken (door Josef uit te sluiten); dat zij konden voorzien in zijn eigenschap van broederschap. Daarom zweerden zij samen tegen hem.

Zoals we hebben gezien, concentreerde het dispuut tussen Josef en zijn broers zich op de sefira van Yesod, het reservoir van vrede. Josef voelde dat hij de beschermer van Yesod was, dat hij op de langere termijn de vredestichter was, terwijl zijn broers voelden dat hij een obstakel was voor vrede. Zij, natuurlijk, waren abuis, vrede is alleen zinvol als het gebaseerd is op en onderworpen aan de wil van God. Zo niet, met andere woorden, als er enig element van zelforiëntatie of egocentriciteit is in de zogenaamde vrede, kan het niet ware vrede zijn en zal het vroeg of laat uiteenvallen.

Deze egocentriciteit zal uiteindelijk aan de oppervlakte komen en zodra dit gebeurt, zal het kleingeestige eigenbelang zwaarder wegen dan de motivatie voor vreedzaamheid. Dus ofschoon de broers correct waren in hun visie dat vrede cruciaal is voor de bestendiging van het G’ddelijke ideaal, gaven zij onterecht voorrang aan de vrede boven de meer fundamentele zaken van G’ddelijke dienst.

Vrede is een middel, container, reservoir, niet een eind.  Alleen wanneer het als zodanig wordt herkend kan het betekenisvol worden en daarom blijvend zijn.

De broers begrepen hun roeping niet. Zij zagen zichzelf als personificaties van G’ddelijke perfectie; zij waren herders, afgescheiden van de samenleving en de fysieke wereld in het algemeen.  In contrast hiermee, was Josef de gepersonifieerde Yesod, de G’ddelijke volmaaktheid als het penetreert en er uiteindelijk in slaagt te heersen  over de Egyptische samenleving, terwijl het daarnaast  trouw blijft aan zijn spirituele  integriteit.

SHABBAT SHALOM, CHAG SAMEACH CHANOEKA