De Shofar is de vroedvrouw van het nieuwe jaar. In zijn doordringende kreet, persen we al onze hartgrondige gebeden, al onze tranen, van onze ziel. Alles wat bestaat resoneert met zijn oproep totdat het absolute begin is bereikt, de kosmische baarmoeder. En daar raakt het het Hoge, de G’ddelijke Aanwezigheid wisselt van modaliteit van transcendent naar immanent, van strikt oordeel naar barmhartigheid. In de taal van de Zohar, “De Shofar Beneden wekt de Shofar Boven op en de Heilige, geprezen zij Hij, verheft Zich van Zijn Troon van oordeel en zet Zich neder op Zijn Troon van Begaanheid.”

De stroom van energie in de wereld is gelijk aan adem, een G’ddelijke uitwasem, de Schepping vullend en dan onmiddellijk de gemanifesteerde realiteit toestaan te blijven bestaan, een kosmische inhalering. Heen en terug, uitademen en inhaleren, voorwaarts stromend en terugkomend.

Elk jaar, voor de uitschrei van de Shofar, is er een grote kosmische inhalering en handhaving, het Licht van het jaar dat juist is gepasseerd keert terug naar zijn oorsprong Boven en alleen later, bij het blazen van de Shofar, de feitelijke vulling van de leegte van de Shofar met lucht is er een uitademing, de vulling van de kosmische leegte met leven en hernieuwde G’ddelijke energie.

Deze continuerende beweging van G’ddelijke energie stroom in en uit, uitademing en inhalering, is ingeworteld in de Naam van HaShem. Wanneer we de Shofar blazen, zijn wij de tussenpersonen om het Oneindige Licht in deze wereld neer te halen; met onze adem, wij vullen de lege ruimte van de Schepping met nieuw G’ddelijk Licht en Zegen.

Als een reflectie van dit proces, weerspiegelt de handeling van het blazen van de Shofar de vier letters van de Naam van HaShem. De Shelah Ha’Kodesh (Rosh HaShana p. 169) schrijft dat de joed de smalle opening is van de mond, waar men door blaast, de hé is de verbredende adem, de inhalering voor het uitademen. De vav is het geluid zelf, de uitwaseming en de uitgaande adem is de laatste hé.

SHOFAR MEDITATIE

Geschriften van de Ari

Op Rosh HaShana wordt het wezen van het gecreëerde Universum gedetermineerd. De energie, die kracht gaf aan het afgelopen jaar, wordt teruggetrokken en een nieuwe energie wordt neergehaald. Aangezien de creatieve energie die kracht geeft aan de wereld wordt teruggetrokken naar zijn oorsprong, is er geen “heerschappij” en alles is in zekere zin voor het grijpen.

De innerlijke dimensie van het Licht van Chesed, Gevoera, Tiferet, Malchoet

stijgt op in Bina, zich terugtrekkend in de baarmoeder, zo gezegd

Kwaad kan doen gelden dat het de nieuwe levenskracht van het komende jaar verdient te ontvangen, vooral ten opzichte van de reputatie van haar zogenaamde rechtmatige ontvangers gedurende het voorgaande jaar. Daarom, teneinde de levenskracht van het nieuwe jaar neerkomt zoals het hoort, dat wil zeggen, gekanaliseerd wordt voornamelijk in heiligheid (en zijn strijders in deze wereld, het Joodse Volk), is het nodig om er voor te zorgen dat G’D, zo gezegd, er aan wordt “herinnerd”, aan Zijn originele visie van de Schepping, waarin het Joodse Volk Zijn afgezanten zijn, om deze wereld tot Zijn verblijfplaats te maken.

Het vernieuwde innerlijke Licht keert terug wanneer de Shofar, de ramshoorn wordt geblazen. De eerste toon is de rechte Tekia, het verzachtende Licht van Abba/Chochma, het oorspronkelijk inzicht. De middelste toon, Shavaiem en Teroea indiceert ook verschillende aspecten van streng oordeel, het gehele idee is om het oordeel van de midden toon te verzachten door de eenvoudige oprechte toon van de Tekia.

L’shana tova tikateiv v’teikhateim

Mag je worden ingeschreven en verzegeld worden voor een goed en zoet jaar van geluk en groei.

Rabbi Shimon bar Jochai

Zohar, p. 283b

” En Mozes ging deze nu volgende woorden tot heel Israël spreken.” (Deuteronomium. 31:1)

Weet dat “molich”, het Hebreeuwse woord voor “leiden” en “wajélech”, “ging”, de zelfde Hebreeuwse stam delen, “lech”.

Gelukkig is Israël, dat de Heilige, geprezen zij Hij, hen koos en omdat Hij hen koos, noemde Hij hen “zonen” [van het aspect van hun Nefesh en Roeach die hun oorsprong hebben in de eenwording van Zeir Anpin en Noekva], “eerstgeborenen”, “heilig”, en “broers” [toen ze een Neshama ontvingen van de eenwording van Abba en Imma aan de Berg Sinaï].

[Na de revelatie van de Thora] Kwam Hij naar beneden en verbleef onder hen [in het Tabernakel, in het Hebreeuws, “Mishkan”, vanwaar we het woord “Shechina”, krijgen], waar naar wordt verwezen in het vers, “En zij zullen Mij een Tabernakel maken [Mishkan] en Ik zal onder hen verblijven” [Hebreeuws, “shachanti”] (Exodus. 25:8). [En om hen hierop voor te bereiden] verlangt de Heilige, geprezen zij Hij, hen te rectificeren [spiritueel] zodat zij als engelen zouden zijn in de spirituele wereld [door het kampement te rangschikken onder vier hoofd vlaggen].

Hij bewerkstelligt dat de Wolken van Glorie over hen hangen en de Shechina voor hen uit gaat; dit is de betekenis van het vers, “En G’D ging voor hen uit, overdag om hen de weg te wijzen in een wolkenzuil, en om hen te leiden bij nacht in een zuil van vuur.” (Exodus. 13:21)

[En hij deed meer goed voor hen in de zin] dat drie heilige broers en zussen onder hen liepen. Wie waren zij? Zij waren Mozes, Aaron en Miriam. Vanwege hun verdienste gaf G’D geschenken uit de spirituele sferen [het Manna, de Wolken van Glorie en de bron van Miriam, die hen zowel fysiek als spiritueel voedde en voorbereidde, om de Thora in zich te kunnen opnemen]. De wolken van glorie verdwenen niet zolang Aaron in leven was. Dit is, zoals is verklaard, omdat Aaron de rechterarm was [representerend Chesed] van Israël. Het wordt ook aangegeven in het vers, “En de Kana’anitische koning Arad, die leefde in de Negev, had vernomen dat Israël in aantocht was langs de weg van Atariem, en hij voerde oorlog met Israël…” (Numeri. 21:1)

Rashi zegt dat Arad hoorde dat Aaron was gestorven en dat de beschermende wolken waren verdwenen. Hij hoorde ook dat zij door Atariem zouden komen, de simpele Aramese vertaling van “plaatsen”.” Dit is een aanwijzing dat zij begonnen rond te dwalen zonder de aanwezigheid en leiding van de wolken.

[Zij dwaalden] als iemand zonder rechterarm, die zichzelf moet ondersteunen op elke mogelijke plaats [om vallen te voorkomen.] Aangezien [zij doelloos leken] voerde hij oorlog met Israël en maakte gevangenen onder hen. Dit was omdat zij zonder hun rechterarm waren [Aaron].

SHABBAT SHALOM

Dit is de laatste maand van het jaar dat eindigt, die het heden passeert naar het verleden.

Het is de maand van spiritueel zelfonderzoek en inventarisatie, waarop iemand zich bezint hoe hij het afgelopen jaar heeft doorleefd en volledig teshoewa doet over wat onwenselijk was en zich voorneemt om uiterst nauwgezet en waakzaam te zijn met het in acht nemen van de mitswot, eerlijke en zorgvuldige studie van Thora en tefilla en zich eigen maakt aan positieve karaktereigenschappen.

Dit is de maand van voorbereiding op het nieuwe jaar.

Elloel is de zesde maand gerekend van af de maand Niesan, welke wordt aangegeven in de Thora als de eerste maand van het joods nationaal jaar. In het algemene kalenderjaar van de joodse traditie echter, is Tishri de eerste van alle maanden, vandaar dat Elloel de laatste maand is.

De naam Elloel werd aangenomen, zoals alle anderen, bij de repatrianten van de eerste Babylonische verbanning, zoals onze wijzen hebben verklaard: “de namen van de maanden kwamen van Babylon”. Omdat Elloel de laatste maand van het jaar is en direct voorafgaat aan Rosh Hashana (de dag van het gerecht voor alle wereldbewoners), is het daarom de maand van teshoewa en het reciteren van Seligot, de traditionele gebeden voor vergeving.

Vanaf de Sinaï waren er dagen van verzoening tussen G D en Israël. Toen de Israëlieten de zonde van het gouden kalf pleegde, besteeg Mosje de berg en smeekte voor Goddelijke barmhartigheid en vergiffenis, G D was verzoenend naar hem en zei:” Hou uit twee Tafelen van steen, zoals de eersten “.

Mosje besteeg de berg op Rosh Chodesh Elloel en verbleef daar veertig dagen tot de tiende Tishri. Op de tiende Tishri bracht hij het tweede paar stenen tafelen naar beneden, welke G D had gegeven aan Israël als een teken van hernieuwde Goddelijke begunstiging en genegenheid.

Deze veertig dagen werden van toen af vast gelegd voor alle generaties, als dagen van teshoewa en vergiffenis. Hoewel teshoewa altijd wordt geaccepteerd, zijn deze specifieke dagen uitermate geschikt voor teshoewa en vergiffenis, want zij kenmerken een blijvende terugkeer van Goddelijke meegaandheid.

De periode kenmerkt zich door het reciteren van talrijke Selichot ( gebeden om vergeving ). In sommige plaatsen is het gebruikelijk om Selichot te reciteren gedurende de laatste uren van de nacht van de gehele maand Elloel, met uitzondering van Rosh Chodesh en Shabbat en sommigen beginnen vanaf de vijftiende Elloel. De Ashkanasize rite echter is om Selichot te beginnen te reciteren met de eerste dag van de week in welke Rosh Hashana valt , mits dat er vier dagen resten voor Rosh Hashana . Daarom, als Rosh Hashana valt op de tweede dag of derde dag van de week, begint de recitatie van Selichot op de eerste dag van de voorgaande week.

Beginnend met de tweede dag Rosh Chodesh Elloel tot erev Rosh Hashana worden dagelijks vier sjofartonen ( ramshoorn ) geblazen na shacharit (ochtendgebed): Tekie a, Sjewariem, Teroe a, Tekie a. Deze tonen van de sjofar zijn niet voorgeschreven door de Thora , maar vinden hun oorsprong in de joodse minhagiem (gewoonterecht).

Toen Mosje op Rosh Chodesh Elloel de berg Sinaï besteeg om voor de tweede keer de stenen tafelen te ontvangen, was het kamp vol van sjofarklanken , om duidelijk te maken aan allen Israëlieten, dat Mosje zich omhoog had begeven; zodat zij zich niet opnieuw zouden bezondigen aan afgoderij. Daarom had Israël het gebruik aangenomen om de sjofar te blazen op Rosh Chodesh Elloel en om de herhaalde oproep aan Mosje om de berg te bestijgen; Israël’s teshoewa na de zonde van het gouden kalf ; de vergiffenis die hun was verleend, en het geven van de tweede stel stenen tafelen.

De intentie om deze gebeurtenissen te herinneren is, om ons te sturen naar bekentenis van teshoewa. De sjofar word alleen geblazen na het ochtendgebed, omdat Mosje’s bestijging van de berg plaats vond vroeg in de ochtend.

De aard van de sjofarklank is, het opwekken van schroom in het hart, zoals is geschreven: “Als de sjofar wordt geblazen in de stad, zullen de mensen dan niet huiveren??” (Amos 3).

Het geluid van de sjofar proclameert : ” worden jullie wakker die slapen en worden jullie die ingedommeld zijn gewekt, gaat nauwkeurig jullie daden na en keer terug naar de goede weg ” ( RamBam, Maimonides).

Op erev Rosh Hashana wordt geen sjofar geblazen , met de bedoeling een scheiding aan te brengen tussen het sjofar blazen in Elloel, welke zijn oorsprong heeft in het gewoonterecht en het sjofar blazen op Rosh Hashana welke is opgelegd en voorgeschreven door de Thora.

SELICHOT

De essentie van de Selichot gebeden is , het reciteren van de ” dertien eigenschappen van Goddelijke barmhartigheid ” welke zijn weergegeven in het vers:
EEUWIGE, EEUWIGE, een almachtige G’D, barmhartig, en genadig, lankmoedig, vol van liefde, en waarheid, die liefde blijft betonen aan duizenden geslachten, die misdaad, schuld, en zonden vergeeft, maar niet geheel en al ongestraft laat en die de misdaad der ouders bij die van de kinderen gedenkt tot in het derde en vierde geslacht. ( sjemot 34 6-7 )

Evenzo wordt Widdoej ( zondebelijdenis ) gezegd tijdens selichot, omdat het eveneens een essentieel onderdeel is van de gebeden van vergiffenis.

En de Rabbijnen citeren Rabbi Jochanan die zegt: ” als het vers niet geschreven zou zijn, was het onmogelijk om het te zeggen. We leren van G D s woorden aan Mosje dat G D zich zelf als het ware omhulde met een taliet zoals een shliach tsiboer ( voorganger ) en hem leert de orde van het gebed van de dertien eigenschappen van Goddelijke barmhartigheid en G D zij tot hem: “Telkens als Israël zondigt, laten zij houden aan deze orde van gebed en IK zal hun vergeven”.

De dertien eigenschappen van Goddelijke barmhartigheid zijn als volgt:

1) Eeuwige: IK ben het die medelijdend is voordat de mens zondigt, hoewel IK weet dat hij uiteindelijk zal zondigen.

2) Eeuwige: En IK ben het die medelijdend is nadat de mens zondigt en spijt betuigt.

3) G’D: ook dit is een eigenschap van barmhartig zoals is gezegd : ” Mijn G D waarom heeft u mij verloochend? ” iemand kan niet zeggen tot de eigenschap van strenge gerechtigheid: “Waarom heeft u mij verloochend?”.

4) Die barmhartig is: HIJ is met barmhartigheid met de armen ; m.a.w. als je de armen en zwakken minacht, minacht je mij ook.

5) En Genadig: HIJ is genadig naar de rijken.

6) Lankmoedig: HIJ is geduldig en niet snel met het vorderen van vergelding, in de hoop dat de schuldige teshoewa doet.

7) Vol van liefde: Hij handelt met liefdevolle goedheid naar diegene die gebrek hebben aan verdienste.

8) En waarheid: Hij eert en beloont die zijn wil vervullen.

9) Die liefde blijft betonen tot in het duizendste geslacht: HIJ beschermd de liefdevolle goedheid welke een persoon doet voor HEM tot in het duizendste geslacht, zelf tot het tweeduizendste.

10) Die misdaad: verdraagzaamheid ten aanzien van overtredingen welke mensen begaan opzettelijk.

11) Schuld: HIJ draagt de ongerechtigheid die een persoon begaat in een opwelling van opstandigheid.

12) En zonden vergeeft: HIJ draagt zonden die niet moedwillig zijn begaan.

13) Maar niet geheel en al ongestraft laat: HIJ zal degenen zuiveren die teshoewa doen, maar niet degenen die verzuimen om teshoewa te doen.

De dertien Goddelijke eigenschappen worden alleen gezegd in een Minjan, een gemeenschap van tenminste tien mannen.

DEFINITIE VAN HET CONCEPT TESHOEWA

Teshoewa wordt doorgaans vertaald met berouw. Dat is geen teshoewa, omdat berouw in het Hebreeuws charata is. Niet alleen zijn deze twee termen niet synoniem, ze zijn elkaars tegengestelde. Charata houdt in: wroeging of een schuldgevoel over het verleden en de intentie om zich in de toekomst anders te gaan gedragen. De persoon wenst of beslist een herboren of een nieuw mens te zijn.

Teshoewa betekent terugkeren naar het oude, naar de natuurlijke origine van iemand. Grondprincipe van het concept teshoewa is: het feit dat elk mens in essentie goed is. Begeertes, verlangens en verleidingen kunnen hem tijdelijk afbuigen van zijn eigen wezen. Maar zijn essentie blijft waarheidsgetrouw. Het slechte wat hij doet is niet een deel van hem of doet niet af aan zijn zuivere natuur. Teshoewa is terugkeren naar jezelf, terwijl berouw inhoudt het verleden verdringen en opnieuw starten.

Teshoewa betekent teruggaan naar je Goddelijke oorsprong, je innerlijke oorsprong die Goddelijk is en te beseffen je ware ik. Bijvoorbeeld een tsaddik, een totaal rechtvaardig mens, die geen strijd meer in zichzelf hoeft te voeren, die een en al goed is, die alleen maar in dienst staat van G.d en medemens, zo’n mens heeft geen reden tot berouw. En een zondaar die niet in staat is om berouw te hebben, maar beiden kunnen teshoewa doen. De zondaar om terug te keren en de tsaddik om meer goed te doen. De rechtvaardige, ofschoon hij geen zonden doet, streeft constant naar zijn innerlijk, naar G.d. En de zondaar, hoe ver dan ook verwijderd van G.d, kan altijd terug keren, omdat teshoewa is niet iets nieuws creëren, alleen opnieuw ontdekken het goede dat altijd al aanwezig was in jezelf.

Rabbi Jitzchak Luria

Ta’amei HaMitzwot en Shaar HaMitzwot.

In deze parasha beginnen de wetten van echtscheiding met de woorden, “Wanneer een man een vrouw neemt en haar trouwt …..” (Deuteronomium. 24:1). De verloving en huwelijkswetten zijn van deze passage afgeleid. In Joods Recht betekent “verloving” (Hebreeuws,kidoeshiem) niet eenvoudig een belofte om te trouwen, maar eerder een legale verhouding die een quasi – echtelijk verbintenis fundeert tussen het verloofde paar. De huwelijksverbintenis is niet volledig geactualiseerd totdat de “trouwerij” (nesoe’ien) heeft plaatsgevonden, welke gebeurt als het paar voor de eerste maal de huwelijksrelatie aangaat.

Weet dat, wanneer een man zich verlooft met een vrouw, een bepaalde geest van de geest van de partner op haar neerkomt. [Deze geest] is als een omringend licht.

Er zijn twee soorten “licht”, of anders gezegd, spirituele energieën. Omringend licht penetreert niet het bewustzijn van een persoon die het omringt. Het dient meer als een bron van inspiratie of als bescherming.
In kontrast daarentegen bezielt “innerlijk” licht het bewustzijn van de entiteit die het penetreert en herziet de eigenaar’s zienswijze en opvattingen zodanig, dat de eigenaar zijn of haar leven verandert.

Op het moment dat het omringend licht van zijn geest neerwaarts daalt op haar, kan hij volledige huwelijksrelaties met haar aangaan. Dit geeft aan haar een aanvullend spiritueel niveau, een innerlijk licht,van hem.

“Complete” huwelijksrelaties impliceert, het volledig samengaan van de zielen van het paar, niet alleen door het lichamelijke. Omgekeerd hetzelfde, complete samengaan zonder lichamelijke vereniging, is ook niet mogelijk. Het idee is dat deze twee vormen van samengaan elkaar aanvullen en verbeteren. Daarom, afgezien van het feit hoe hecht het paar wordt door de verloving, hun complete spirituele eenwording is niet mogelijk, zonder de verwerkelijking van hun huwelijk.

Daarom moet een verloving aan het huwelijk voorafgaan, want de innerlijke geest kan niet bij haar binnentreden, voordat de omringende geest van deze zelfde innerlijke geest, eerst in haar is binnengetreden.

Noteer dat het werkwoord “binnentreden” zowel voor de omringende geest als voor de innerlijke geest wordt gebruikt. Dit is omdat de “omringende”geest de entiteit niet fysiek omringt, maar metaforisch. Het is een aanwezigheid in de entiteit als een innerlijke geest, maar aangezien zijn bewustzijn zich dit niet realiseert, blijft het altijd “op een afstand”.

Ofschoon een man zich met een vrouw op drie manieren mag verloven, “met geld, met een document, of door geslachtgemeenschap,” (Kidoeshiem 1:1) is de meest voorkomende wijze met geld (m.a.w een object van waarde, zoals een ring), welke hij aan haar geeft in de aanwezigheid van twee getuigen en waarbij hij zegt, “Zie je bent verloofd tot mij met deze ring overeenkomstig de wetten van Mozes en Israël.”

De formule ”Zie je bent verloofd tot mij……” bevat 32 letters, die corresponderen met de 32 paden van wijsheid.

De twee en dertig paden van wijsheid worden genoemd in Sefer Yetsira, en in het algemeen aangenomen als de 22 letters en de tien sefirot.

SHABBAT SHALOM

Rabbi Shimon bar Jochai

Het Kleine Sanhedrin en het Grote Sanhedrin

Zohar Shoftiem

Sprekend over het Hogere gerechtshof, vertelt Rabbi Shimon vervolgens aan de Trouwe Herder [Mozes] dat hij Gadol was, de hoogste van de zeventig van het grote Sanhedrin. Hij zegt dat Mozes de vriend is van G’D en de vriend van Malchoet. Hij praat ook over het lagere gerechtshof en over de grotere en de kleinere lichten. Het grotere licht is het licht van G’D en het kleinere licht is het lied van de Levieten.

De heilige persoonlijkheid, Rabbi Shimon, zei tot de Trouwe Herder: “Het grote Sanhedrin bestaat uit zeventig leden en jij bent de grootste van hen allemaal, zoals is geschreven: iedere grote aangelegenheid zullen zij jou voorleggen, maar elke kleine aangelegenheid zullen zij zelf berechten”(Exodus. 18:22), wat verwijst naar het Grote Sanhedrin en het kleine Sanhedrin, waarover men zegt, “Grote zaken en Kleine zaken”.” Het Grote Sanhedrin is van het aspect van de Hemelse Shechina, wat is Bina, en het Kleine Sanhedrin is van het aspect van de lagere Shechina, wat Malchoet is.

Mozes is de getuige van de Koning, Zeir Anpin, Aaron is de getuige van de Koningin. In totaal zijn er 72 leden van het Sanhedrin, namelijk, zeventig Sanhedrin Rechters waarover Mozes en Aaron presideren. Samen vertegenwoordigen zij de zelfde numerieke waarde als Chesed, die de numerieke waarde heeft van 72. Vandaar dat zij worden beschouwd als het Sanhedrin, aangezien Chesed Groot wordt genoemd. Het kleinere Sanhedrin is van het aspect van links, dat is Malchoet, dat opgebouwd is van links [in de levensboom] en waarover is geschreven, “en het kleinere licht om de nacht te beheersen” (Genesis. 1:16) .

In het verlengde hiervan wordt Tiferet beschouwd als het “het grotere licht om over de dag te heersen” (ibid.), want het vers zegt hierover, “Hashem zal Zijn standvastige liefde [Chesed] overdag laten heersen” (Psalmen. 42:9). Want het is Chesed die het Grotere Licht wordt genoemd. En het kleinere licht heerst over de nacht, “en in de nacht zal Zijn lied bij mij zijn” (ibid.), dat wil zeggen, het lied van de Levieten, dat Yasod in Malchoet is, volgens de betekenis van de woorden: “de zoon van jishai leeft op de aarde”(Samuel. 20:31), waar “leven” verwijst naar Yasod en “op de aarde” naar Malchoet.

Hij heeft tien typen van liederen in Psalmen gecomponeerd, inhoudend “Gezegend”, “een Lied”, “een Gedicht”, etc. De rechtvaardigen zijn aan de  linkerkant, wat betekent Yasod in Malchoet, en “het kleinere licht” is de Shechina” dat was genomen van de linkerkant.

SHABBAT SHALOM

De G’ddelijke Dimensie van de Eettafel

De Geschriften van Rabbi Jitzchak Luria

Gepaste aandacht voor wassen en reciteren van de zegeningen na de maaltijd sensibiliseert de ziel. In het Thoragedeelte van deze week geeft Mozes het Joodse Volk de opdracht om het Dankgebed Na de Maaltijd te zeggen: “En als je dan genoeg gegeten hebt, dank dan de Eeuwige, je G’D, voor het goede Land dat Hij je gegeven heeft” (Deuteronomium. 8:10) Er zijn vele voorschriften omtrent de juiste uitvoering van deze opdracht en de Arizal bespreekt de esoterische dimensie ervan uitvoerig.

Één van deze voorschriften is die van “majiem acharoniem”, “water na [de maaltijd]”. Voorafgaand aan het reciteren van dank, wordt er van de persoon verlangd om zijn vinger toppen te overgieten met water.

Weet dat de “andere zijde” boven de tafel zweeft, zoals wordt beschreven in de Zohar ( II: 154a, b) en controle kan uitoefenen over iemand meer dan in andere situaties.

Zoals beschreven in de Zohar, versterken eten en drinken van nature iemands materiele oriëntatie, wat hem ongevoeliger maakt voor spiritualiteit en het ervaren van G’ddelijkheid. Een persoon is dus, na zich vol te hebben gegeten, in het bijzonder ontvankelijk voor de mogelijkheid van kwaad.

Dit geldt vooral indien hij alleen heeft gegeten en er geen drie personen zijn om het Dankgebed samen te reciteren. Want de uitnodiging voor het Dankgebed drijft de “andere zijde” weg, zoals wordt aangehaald in de Zohar II:186b, betreffende de anekdote van het jonge kind.

Als drie of meer mannen of vrouwen samen brood hebben gegeten, moeten zij, volgens de Joodse Wet het Dankgebed samen reciteren. Één van de aanwezigen fungeert als leider en nodigt formeel de anderen uit om met hem het Dankgebed te reciteren.

In de Zohar, wordt weergegeven dat de jonge ouderloze zoon van Rabbi Hamnoena de Oudere, grote spirituele gewaarwording en esoterische kennis van de Thora  bezat. Één van de leringen die hij deelde met zijn gasten, twee studenten van Rabbi Shimon bar Jochai was, dat wanneer de uitnodiging voor het Dankgebed is gereciteerd, het vermogen van het aanwezige kwaad aan de tafel is verzwakt.

De collectieve kracht van de drie individuele zielen en de positieve energie gegenereerd door hun kameraadschap overwon de negatieve vermogens van het kwaad. Dit gebeurt echter alleen wanneer zij bewust hun individuele energieën samen verenigen voor het reciteren van het Dankgebed, dat wil zeggen, zich focussen op de spirituele dimensie van de maaltijd in plaats van simpelweg de wellust van het eten. Vandaar de kracht en importantie van de uitnodiging om het Dankgebed te reciteren.

Iemand moet daarom dus zeer nauwkeurig de juiste intenties hebben bij het afspoelen van zijn vingertoppen na de maaltijd, opdat de “ander zijde” hem niet kan achtervervolgen.

Wanneer een persoon zwicht voor de verleidingen van het kwaad, fungeert de zonde die hij doet als een “aanklager” tegen hem in het Hemelse hof.

Want door het geven van dit geschenk, zoals bekend, vertrekt de “ander zijde”,

Maar als de persoon niet het Dankgebed reciteert met de juiste intentie en concentratie, wordt het de gastheer en aanklager tegen hem. Zoals we hebben gezegd, is dit van toepassing wanneer men alleen eet, zonder de [bescherming geboden door de] invitatie om het Dankgebed te reciteren.

Het afspoelen van etensresten van de maaltijd van de vingertoppen wordt gezien als het “werpen van een been naar de hond”. Kwaad bezit geen intrinsieke kracht, het verkrijgt zijn vermogen enkel en alleen krachtens menselijke wandaad. Echter in de huidige orde, moet het aanwezig zijn in ten minste een aantal minimale vormen, zodat er sprake kan zijn van vrije keuze. Als kwaad deze minimale voeding ontvangt, is het tevreden en beseft het dat er niets meer te verwachten valt van deze maaltijd en gaat heen.

SHABBAT SHALOM

Rabbi Shimon bar Jochai

Zohar Wa’etchanán, 264a

Een van de opdrachten in de parasha van deze week, heeft betrekking op geschreven verzen van de Thora en het plaatsen van hen op de deurpost van het huis. (Deuteronomium. 6:9)
De diepere betekenis van deze opdracht, om mezoezot aan te brengen (meervoud van “mezoeza”), wordt bediscussieerd door De Trouwe Herder (Mozes) in de volgende passage van de Zohar. Bedenk eveneens dat de mezoeza niet alleen aan de binnenkomende deurpost van een huis wordt geplaatst, maar ook bij elke entree van een van de kamer waarin wij wonen.

Het is een positieve opdracht voor iemand om mezoenot aan te brengen aan de ingangen van zijn huis, zodat hij beschermd zal worden door de Heilige, geprezen zij Hij, wanneer hij zijn huis verlaat en binnengaat. Dit is de diepere betekenis van het vers: “De Eeuwige behoedt u voor alle kwaad, Hij behoedt uw ziel. De Eeuwige zal behoeden uw weggaan en uw thuiskomen, van nu tot in alle eeuwigheid.” (Psalm 121. 7:8)
Deze [bescherming] is vanwege de diepere betekenis van de mezoeza. Deze wordt altijd geplaatst aan de deuropening en direct geplaatst tegenover de opening van de hogere werelden.

De Shechina wordt “opening” genoemd omdat malchoet de opening is naar alle hogere sefirot. De Arizal legt uit, dat het woord “mezoezot” in feite uit twee woorden bestaat, “zaz” en “mavet ” wat vertaald wordt als “het verplaatsen van de dood”.
De Shechina waakt omdat zij in het midden is van de Boom van Leven en alleen het hogere verbindt wanneer het vrij is van externe krachten.
Het woord “mezoeza” heeft de numerieke waarde van 65, de zelfde numerieke waarde als de G’ddelijke naam Ado-nai, en in de letter voor letter vorm, waar de volledige spelling van elke letter wordt geteld, is het gelijk aan 671, welke de numerieke waarde is van het Aramese woord “tiara”, wat “ingang, poort,opening” betekent.

Mezoeza = mem + zajin + vav + zajin + hè = 40 + 7 + 6 + 7 + 5 = 65

Ado-nai = alef + dalet + noen + joed = 1 + 4 + 5 0 + 10 = 65

Ado-nai letter voor letter = alef + lamed + pè + dalet + lamed + tav + noen +joed + vav + dalet = 1 + 30 + 80 + 4 + 30 + 400 + 50 + 6 + 50 +10 + 6 + 4 = 671

671 = tav + reesh + ajin + alef welke het Aramese woord is voor “ingang, poort,opening”.

Eveneens is het interessant om te weten dat de milui, de numerieke waarde, van het Hebreeuwse woord voor “ingang, poort,opening” “shaa’ar” , gespeld shin-ajin-reesh, 1000 is. Elke sefira bestaat op zijn beurt uit 10 sefirot, zodat de gehele Boom van Leven een hogere waarde heeft van10x10x10= 1000! De poort is inderdaad de ingang naar de hogere Boom van Leven.

Dit niveau wordt “garde” genoemd, om voortdurend een persoon van bescherming te voorzien. Anders is een persoon niet altijd beschermd, uitgezonderd wanneer hij onder de hoede staat van de Heilige, geprezen zij Hij, die voortdurend beschermt aan de ingang van het huis, met de persoon binnen.

Een tweede aspect met betrekking tot de opdracht van het plaatsen van mezoezot is, dat een persoon nooit en te nimmer de Heilige, geprezen zij Hij, zal vergeten.

Het Hebreeuwse woord, “ra”, kwaad, wordt gespeld als reesh ajin. Het tegenovergestelde van kwaad wordt verkregen door de letters reesh, ajin te spellen als “ejr”, wat “bewust” betekent. Zodra een persoon zich bewust is van kwaad, verliest het zijn vermogen.
Interessant is dat ook b.v het Engels een gelijk concept laat zien, het woord “evil”, wanneer het andersom wordt gespeld wordt “live”. Kwaad is spirituele dood, en de mezoeza, wanneer we deze plaatsen op de plaats waar we leven, verplaatst de dood door ons bewust te laten worden van het G’ddelijke, in het bijzonder in onze huizen, waar wij de meeste tijd van ons leven doorbrengen.

SHABBAT SHALOM

De culminatie van Tisha Be’aw in de cyclus van de Joodse kalender biedt een diepzinnig inzicht in de totstandkoming, functie en formulering van Halacha.

Tisha Be’aw ( de 9^de dag van de maand Aw ) herdenkt de verwoesting van de Eerste en de Tweede Tempel. In de totstandkoming van de te volgen regels die nodig waren om de harten en zielen van de overlevende Joden, veroordeelt tot verbanning, te engageren stonden de Rabbijnen voor een enorm dilemma ten aanzien van de toekomstige generaties.

Uiteraard treurden de eerste overlevenden met een oprecht sterk verlangen omdat ij de schroeiende impressies van het stervende as en het verlies van de brandende Tempel van nabij hadden ervaren.

Maar wat zou er gebeuren met hun nakomelingen, als de Tempel een ruïne zou blijven? Zouden de komende generaties waarlijk de centralisatie van de Tempel in het leven van Joden kunnen doorgronden? En zeer belangrijk, als Jeruzalem en haar Heilige Tempel waren vergeten, was er een kans om als natie te overleven?

De Joodse historie is het levende bewijs dat de geraamde methode van de Rabbijnen een succes is. Als we het levensgedrag van Joden analyseren gedurende de Drie Weken ( tussen de 17^de dag van de maand Tammoez, de dag waarop de muren van Jeruzalem werden doorbroken, en de 9^de dag van de maand Aw, toen de Eerste en de Tweede Tempel opgingen in vlammen ) leren we het geheim van het geniaal Rabbijns denken.

Wat we zien zijn fases in het treurproces. De 17de Tammoez doet zijn intrede door een lichte schok, vasten van even voor zonsopgang tot aan het vallen van de avond. Eveneens vanaf deze dag zijn alle festiviteiten van de komende drie weken sterk begrensd. Geen samenkomende festiviteiten of trouwpartijen; het haar laten knippen en ( volgens vele gewoonten ) scheren verboden. De eerste dag van de maand Aw markeert de tweede treurronde. Negen dagen, uitgezonderd Shabbat, wordt er geen vlees gegeten, noch wijn gedronken, kleding wordt niet gewassen en het zwemmen voor plezier is verboden.

Dan gedurende de actuele week in welke het vasten van Tisha Be’Aw valt ( volgens vele gewoonten ) is zich scheren en sociale bijeenkomsten verboden.

De meest intense uitdrukking van treurnis is gereserveerd voor de dag van de 9de Aw zelf, 24 uur niet eten en drinken gelijk aan Jom Kippoer. We dragen geen leren schoenen, geen seksuele omgang.

We brengen de eerste helft van de dag zittend op de grond door of op een laag stoeltje en stellen het aanleggen van Tefillien uit tot het middaggebed, omdat Tefillien wordt gezien als een sierraad, onverenigbaar met treuren. Door ons open te stellen voor successievelijk fasen van psychische ontberingen ( de Drie Weken, de Negen Dagen, de week van de vastendag en de vastendag zelf ) hebben de Rabbijnen door de eeuwen heen ons getraind hoe we ons moeten gedragen van een minimale emotionele betrokkenheid naar een intens moment, de immense omvang van de verwoesting van de Tempel, van bewust beleven zelfs tweeduizend jaar later.

De treurprocedure van de Drie weken van Tammoez en Aw in vergelijking met een individueel rouwende over het verlies van een dierbare, ontdekken we, op een kleine uitzondering na, een verbazend parallel. Weeklagen over Jeruzalem voert ons vanuit een schappelijke naar een meer strengere uiting van treuren tot aan de laatste dag, de indrukwekkende dag, waar wij ons zittend op een laag stoeltje bevinden en waarlijk het verlies ervaren van Zion onder gezang van de regelmatig terugkerende melodie van klaagliederen.

Maar met plotseling overlijden, is de treurervaring omgekeerd.

De krachtige uiting van pijn is aan de eerste dagen voorbehouden, de intensiteit neemt daarna in gradaties af. De rouw over een dierbare begint door te zitten op een laag stoeltje en eindigt met het verbod van groepfestiviteiten.

De reden is zeer duidelijk. Het verliezen van een hecht familielid laat een gapende wond na, zo rauw en zo kwetsbaar dat aan de pijn onmiddellijk vorm moet worden gegeven. De verplichting voor gebed en tefillin zijn uitgesteld tot na de begrafenis. Voor de komende zeven dagen ( shiwa ) zit de rouwende op de grond of een laag stoeltje; hij verlaat het huis niet en scheert zich niet.

Na de zeven dagen keert hij terug tot simpele routine buitenshuis, en voor dertig dagen uit zich zijn verdriet door onthouding van scheren en haarknippen. Uiteindelijk, wanneer de maand voorbij is, kan hij zijn fysieke uiterlijk op orde brengen, maar een geheel jaar moet voorbij gaan voordat hij deel kan nemen aan openbare festiviteiten en feestelijk vieringen. De Joodse wet poogt erkentelijkheid te betuigen voor de traumatische schok van de treurende, geeft aan zijn gevoelens de juiste uitingen en vergemakkelijkt hem de weg terug tot de gemeenschap; dit kan niet worden bereikt in een week, of zelfs in een maand, zodat de terugkeer van de treurende in de gemeenschap gradueel is.

Maar treuren over de Tempel, wiens existentie afstandelijk is, van etherisch gehalte, verschilt radicaal met het verdriet van een wees of een weduwe; Halacha poogt ons bewust te maken van de betekenis van het verlies van de Tempel, dit kan alleen bereikt worden door een gradueel proces. Dus van lichtere naar meer moeilijker regels.

Door de twee treurprocessen naast elkaar te plaatsen, kunnen wij begrijpen hoe Halacha penetreert binnen het menselijke gedrag.

Napoleon passeerde eens een synagoge, zegt de legende, waar vanuit klaaggezangen te horen waren, hij wilde weten welke grote tragedie de Joden had overvallen. Zijn adjudanten informeerden hem dat de klaagliederen vanwege de verwoesting van de Tempel in Jeruzalem was, de keizer was zeer verrast dat het nieuws hem nimmer had bereikt. Toen hij bovendien ontdekte dat de gebeurtenis 1800 jaar eerder had plaatsgevonden, was hij uiterst verbaasd.

Napoleon commentarieerde toen dat als een natie zo lang kan treuren over een gebouw dat zij nooit hebben gezien, de dag moet komen dat het Joodse Volk de herbouw zal zien—, en in de voetstappen van de Tempel- leerstelling: wereldvrede. Mag dit spoedig het geval zijn.

Begin Tisha Be’aw en vasten maandag 19 juli, half uur voor zonsondergang.