SHABBAT (2)

SHABBAT DEEL 2

Deze zijn samengevat door Maimonides ( Mishne Thora, Zemaniem Hilchot Shabbat 30 ) en luiden als volgt:

De Shabbat en het verbod van afgoderij wegen samen op tegen de rest van de geboden van de Thora. De Shabbat is een eeuwigdurend teken tussen G`D en het volk van Israël. Daarom wordt de jood die op enigerlei wijze de andere geboden ontheiligd beschouwd als een schender, terwijl hij die de Shabbat public ontheiligd wordt gezien als een heiden ( het bestaan van G`D ontkennen ). Hij die de Shabbat houdt zo als het moet, haar eert en naar goed geweten behaagd, geeft een beloning aan deze wereld, die ver uit gaat boven de beloning die voor hem is gereserveerd in de Komende Wereld.

Als geen ander gegeven heeft de Shabbat het Joodse Volk, door de eeuwen heen, doen onderscheiden van alle anderen volkeren van de wereld. Want dit was niet zomaar een simpele aangelegenheid, of gewoonte, maar iets fundamenteels van de Joodse Godsdienst en de Joodse manier van leven.
Èèn hele dag van de week (om precies te zijn 26 uur) wordt apart gezet, gedurende welke de jood niet alleen ophoud met werken, sluiten van winkels, fabrieken, ondernemingen en alle werkzaamheden thuis, maar compleet getransformeerd wordt tot een heilig persoon, de tijd weidend aan gebed en studie. En zelfs naar buiten toe wordt deze transformatie duidelijk herkenbaar– aan iemands kleding, voedsel, gaan en spreken.
Duizenden jaren lang konden de volkeren van de wereld deze Joodse Shabbat niet begrijpen. Zij, hadden �berhaupt geen enkele notie van rustdag van de week, het was zeer betreurenswaardig voor een natie om een vrije dag te nemen. Toen Haman zich beklaagde tegenover Koning Achasuerus over �een volk� verstrooid en verspreid onder de volkeren (Ester, 3:8) was het de Shabbat en de feestdagen die hij ridicuul vond.(Ester Rabba 7:14)

Klassieke Romeinse Historici noemden het Joodse volk �lui en ongeciviliseerd� voor hun aanhankelijkheid ten opzichte van de Shabbat.
Toen de Naties van de wereld uiteindelijk de Thora als een heilig boek erkende, noemde zij het �De Bijbel� en adopteerde sommige principes ervan. Zij introduceerde evenzo een Shabbat of een �dag van rust�, zondag in het Christendom en vrijdag in de Islam.
De Shabbat bleef Joods voor de Joden alleen! Men kan hier in duidelijk zien de Hand de Goddelijke Voorzienigheid. Hoewel � imitatie de hoogste vorm is van vleierij �kan de imitatie niet het originele, de Goddelijk opgelegde, heilige Shabbat benaderen en iedereen die eigen is met de wetten van Shabbat en haar betekenis weet dit.

Volgende plaatsing: Shabbat 3, Herinnering aan De Uittocht van Egypte.

Geef een reactie