PARASHAT BESHALACH

En hij had laten gaan (Exodus 13:17-17:16)

Het onderscheid, tussen de verwachtingen van de Zohar ten aanzien van het spirituele leiderschap, en onze verwachtingen ten aanzien van het seculaire leiderschap, worden duidelijk gemaakt in de volgende uiteenzetting.

En Mozes zei tegen het volk: “Weest niet bevreesd, houdt stand en ziet de redding die de Eeuwige jullie vandaag zal verlenen.” (Exodus. 14:13)
Rebbe Shimon zegt: Hoe gelukkig is het lot van Israël dat een herder zoals Mozes onder hen verblijft. Er staat geschreven: “Toen herinnerde Hij zich de tijden van weleer, van Mozes zijn volk” (Jesaja, 63,11). “Toen herinnerde Hij zich de tijden van weleer……refereert aan de Heilige, geprezen zij Hij, {die zich de Exodus herinnerde} “…..Mozes zijn volk” {toont aan} dat Mozes qua gewicht gelijk was aan heel Israël.

We leren hiervan , dat de spirituele leider van een volk in feite equivalent is aan de hele natie. Als hij waardig is, wordt het hele volk {geacht} waardig te zijn. Is hij niet waardig, dan wordt het hele volk onwaardig bevonden en omwille van hem bestraft.

Rashi haalt de Midrash Tanchoema aan als bron voor zijn commentaar op Numeri 21:21: “Een leider van een generatie is als de gehele generatie omdat de leider equivalent is aan allen.”

De oversteek van de Rode Zee door het Volk van Israël werd voorafgegaan door een instructie van G’D om niet te vechten met het naderende Egyptische Leger. Het Hebreeuwse woord voor strijder is “lochem” en deelt de zelfde stam met het woord brood “lechem.” In de volgende verhandeling wordt een parallel getrokken tussen het stoppen van ons dagelijks gevecht om brood op Shabbat en de instructie die gegeven was aan Israël niet te vechten aan de oevers van de Rode Zee.

“De Eeuwige zal voor jullie strijden en jullie hebt te zwijgen.” (Exodus 14,14)
Rebbe Aba opent zijn verhandeling met het vers “Als je je weerhoudt te reizen omwille van Shabbat, van het nastreven van je handelszaken op Mijn heilige dag, en de Shabbat een groot genoegen noemt, om G’D’s eer te heiligen, en eer bewijst in het niet doen van de dagelijkse dingen, noch je eigenbelangen nastreeft of spreekt over mondaine aangelegenheden, dan zal De Eeuwige behagen scheppen in jezelf.” (Jesaja 58,13-14). Hoe gelukkig is het lot van Israël, dat de Heilige, geprezen zij Hij, hen koos, om aan zich te binden,vanuit alle andere volkeren van de aarde en uit liefde voor hen nader tot Zich bracht om hen de Thora te geven met de Shabbat, welke de meest heilige is onder alle andere dagen [van de week]. Het heeft rust van alles en is de gelukkigste van iedereen [Israël].

Matok Midvash, een commentaar op de Zohar, tekent aan dat de drie expressies ten aanzien van de Shabbat, een verwijzing zijn naar de drie hogere sefirot. Shabbat heet “Heilig” welke zijn wortels heeft in de sefira van chochma; “rust” van alle externe invloeden heeft zijn bron in keter, en “gelukkigste” refereert naar de sefira van bina. Dit op zijn beurt wijst erop dat de ziel, welke verblijft in deze drie hogere sefirot, gerevitaliseerd wordt door de Shabbat.

De Shabbat weegt op tegen de hele Thora, zodat iemand die de Shabbat houdt wordt beschouwd alsof hij de hele Thora houdt.

Aangezien de Shabbat de ziel vitaliseert en aangezien de Thora “boom van het leven” wordt genoemd wegen zij tegen elkaar op. Dat verklaart het gevecht van de seculaire wereld tegen de Shabbat, want als je de “Shabbat verslaat” versla je ook de Thora. En inderdaad, de golf van vrome immigranten uit Rusland naar Amerika zo’n honderd jaar geleden raakte totaal vervreemd van Thora als een direct resultaat van ontheiliging van Shabbat, omdat zij het gevoel hadden om ook “voor hun brood te moeten vechten” op de heilige dag.

“En je zult de Shabbat vreugdevol oproepen” (Jesaja 58:13) [Dit betekent] vreugde in alles; vreugde in geest en lichaam, plezier van de hogere en de lagere werelden. En wat is de betekenis van de woorden “”Je zult oproepen [de Shabbat]”? Dit betekent dat je de Shabbat hebt te inviteren, zoals is geschreven, “Roep Wijding op” (Leviticus 23:2). Dit betekent, dat je een uitnodigende oproep doet aan een gast om te verblijven in je huis.

Hier vertelt de Zohar ons het vereiste mentale gedrag voor het behalen van het meest vreugdevolle van de Shabbat. Het is de gemoedsgesteldheid waarin iemand verkeert wanneer hij een zalige, verrukkelijke gast verwacht, en dan, wanneer de gast arriveert, elk moment van zijn aanwezigheid geniet.
Dit verklaart waarom de Arizal wezenlijk naar buiten in het veld ging om de Shabbat te verwelkomen. Dit was een fysieke manifestatie van een innerlijke gemoedstoestand die iemand in staat stelt om zich te kleven aan de heiligheid van de dag. Dit is ook de reden achter alle andere gebruiken van verwelkoming van Shabbat.

Daarom moet men de Shabbat verwelkomen met een opgeruimd en schoon huis, met drank en voedsel die waardig en passend zijn aan de bijzondere gast en rijker is dan op andere dagen.

SHABBAT SHALOM

Geef een reactie