HET CHEIDER, Bijeenkomst 5 (II)

Bijeenkomst in de scholengemeenschap “Cheider”, Zuid Hollandstraat 3, aan de Van Neyenrodeweg te Amsterdam, op zondag, 16 september 1990, om 20.00 uur.

Lezingencyclus over de Zeven Noachidische geboden door Rabbijn J. Friedrich uit Antwerpen, de Rebbe van het Cheider. Zie eerste VIJF gedeelten op onze nieuwspagina website www.bethhamidrash.org

Les 5, deel 2: De Eerlijkheid Van De Mens.

Indertijd is er een boek verschenen van een theoloog, professor aan de Universiteit te Utrecht, Dr. Vriese, met als titel ‘De Godsdienst van Israël’.

Deze man bewijst daar hoe erg men geknoeid heeft met het onderzoek over de Joodse geschiedenis in de Thora. Hij verwijt de meeste geschiedkundigen die zich met dit onderwerp beziggehouden hebben, dat ze gewoon knoeien. Ze gebruiken twee maatstaven en dat betekent met andere woorden gewoon dat ze oneerlijk zijn. Hij, G’d, heeft Zich op een historische manier geopenbaard aan het Joodse Volk via de uittocht uit Egypte, de doortocht door de Rode Zee, het gebeuren op de berg Sinaï en de veertig jaar in de woestijn. Hij heeft enerzijds aan het Joodse Volk 613 plichten opgelegd en dat zijn de 613 wetsbepalingen. Anderzijds heeft Hij ook nog zeven, maar uiteindelijk, dertig, plichten opgelegd aan alle andere volkeren en deze staan bekend onder de benaming van de ‘Zeven Noachidische Geboden’.

Deze geboden, deze regels, vormen de basis van ons gedrag in de samenleving.

Ze bewijzen hoezeer Hij betrokken is bij het doen en laten van de mens.

In de ‘Spreuken van de Vaderen’ vertelt de Mishna dat de mensen moeten weten dat het Oog (van de Schepper) ziet, het Oor hoort en een hand alles noteert over iedereen individueel.

De mensen zullen rekenschap moeten afleggen, want niets is aan het toeval toe te schrijven. Rusland is daar een sprekend voorbeeld van. Daar heeft het regime zich op de meest onrechtvaardige manier gedragen. Alle ethische, morele en religieuze waarden werden op de meest beestachtige manier geweld aan gedaan. Rusland is nu niets meer, noch economisch, noch strategisch. Het lijdt verschrikkelijke armoede. Als we dan denken dat destijds het gebied van de Oekraïne bekend stond als de ‘graanschuur van Europa’ met een overvloed aan graan! Zo is Rusland, nog heden ten dage, in het bezit van alle grondstoffen – ijzer, koper, nikkel, goud, platina, diamant en noem maar op – en toch zijn ze arm, omdat ze het recht, de ethica, de moraal en de religie geweld aan gedaan hebben. Zo zijn er ontelbare bronnen in de teksten waarin vermeld wordt, dat het staan of vallen van de naties afhangt van hun gedrag tot de medemens. In onze tijd en voor de ogen van alle mensen bewijst het geval van Rusland voor de zoveelste keer de objectieve en wetmatige functie van de zeven Noachidische wetten. Deze hebben te maken met de structuur in de natuur, in de Schepping. Daar kun je geen geweld aan doen zonder jezelf te kwetsen en je eraan te branden en je eigen bestaan in gevaar te brengen.

Ook de relatie tussen man en vrouw is in onze tijd voor de meeste mensen gebaseerd op gewoon fysiek genot. Indertijd nam men in het huwelijk verantwoording op zich voor z’n echtgenote, voor z’n kinderen. Liefde in onze tijd is gewoon eigenliefde zonder enige verantwoording. In erg veel gevallen, als er dan een kindje komt, dan laat de jongeman het meisje aan haar lot over. In de meeste gevallen beslissen ze vaak om het nog ongeboren leven te onderbreken en te smoren. Men maakt het kindje gewoon dood en dat mag allemaal. Men heeft in onze tijd systematisch de wereld, de natuur en de mens, beperkt en herleid tot een zuiver fysieke massa. Met het G’ddelijke, het geestelijke en dan uiteraard met de echt menselijke waarden wordt geen rekening gehouden, want die komen niet in aanmerking.

Deze waarden horen niet tot de werkelijkheid, want deze laatste is een zuiver materiële zaak. Liefde, als ze echt is, is per definitie onbaatzuchtig en belangeloos. Je houdt van je kind al verdien je er niets aan en zelfs al geeft het problemen, op welk gebied dan ook.

Huwelijk is liefde en liefde is huwelijk en dat betekent een verbintenis, een engagement voor het leven. Je accepteert de ander, hoe hij ook is, wat zijn karakter ook mag zijn en wat voor moeilijkheden het leven ook met zich meebrengt. Liefde is ook een band met G’d, want zoals hierboven al vermeld, is G’d betrokken bij het huwelijk. Kinderen zijn een G’ddelijke zegen, want ze garanderen het eeuwige voortbestaan en Eeuwigheid is G’ddelijk. Abortus is daarom, behalve een verschrikkelijke wreedheid, in de eerste plaats een opstand tegen G’d en tegen alles wat G’ddelijk is! Men heeft het ingevoerd onder het mom van ‘het recht van de mens om te beschikken over zijn eigen lichaam’.

Deze zaak hebben we uitvoerig behandeld in les 4. Ik wilde hier toch nog even op terugkomen om een ander aspect van dit probleem toe te lichten, i.e. de huldiging van de materie als absolute waarde. Als iemand niet meedoet, wordt hij uitgemaakt voor ouderwets, bekrompen en niet breeddenkend, want je moet haar altijd veranderen en met je tijd meegaan. Dit zijn natuurlijk gewoon schijnargumenten waarvan veel mensen bang zijn en alleen daarom meedoen. Dit vragen naar verandering bewijst hoe erg oppervlakkig de mensen in onze tijd denken. Hetgeen verandert zijn altijd maar oppervlakkige dingen en nooit essentiële dingen. Want de essentie verandert nooit. We kunnen wat dan ook veranderen van vorm, van gebruik, van kleur, van grootte, noem maar op. Wij kunnen hout niet veranderen in ijzer, want de essentie – zelfs van de materie – is onveranderlijk. Laat staan de geestelijke of G’ddelijke essentie! Dat vertellen ze, jammer genoeg, niet aan de kinderen op school.

Het is van het hoogste belang om mensen ervan bewust te maken, dat hun ideeën verkeerd liggen. Het is niet zo erg belangrijk om hen te vertellen over G’d en religie, want dan krijg je toch geen gehoor. Daar hebben de mensen in onze tijd geen oren naar, ze horen dat niet meer.

Men vertelt dat een Russische strateeg een keer verteld heeft dat je er altijd beter aan doet oorlog te voeren op het territorium van de vijand. Zelfs al verlies je de strijd, dan zijn de brokken voor de vijand. Daartegenover staat echter, dat als je oorlog voert op eigen gebied, zelfs al behaal je overwinning, de verwoestingen dan toch op eigen grondgebied zijn.

Ik ga er altijd van uit, dat er geen enkele objectief-logische aanleiding bestaat voor het ongeloof in G’d, in de geestelijke of in de menselijke waarden. Hetgeen in de weg staat zijn:

a. het zuiver materiële en fysieke belang

b. de gewone grove schijnwaarheden

c. het niet bewust beseffen dat ook heel grote titeldragers kunnen knoeien – bewust of onbewust – met begrippen van recht, vrijheid en geloof in G’d.

De gangbare, verkeerde ideeën over alle waarden van het leven zijn muren die de toegang verhinderen tot het meest vanzelfsprekende gevoel in het hart van de mens. Het zijn vestingen die men opgericht heeft en die de weg versperren en de meest eenvoudige en vanzelfsprekende logica – common sense – die van nature aanwezig is in de mens, afgrendelen. Die heeft de mens instinctief, maar ze worden verdrongen en dan moeten we te werk gaan volgens de principes van de psycho-analist. We moeten deze muren en blokkades die in het onderbewustzijn opgestapeld liggen en die verhinderen dat instinctieve, ingeboren wetenschappen en ideeën normaal kunnen functioneren, naar de oppervlakte en naar het bewustzijn brengen.

We hoeven de mensen niet te vertellen wat ze moeten doen. We zullen ze gewoon van hun complexen afhelpen. We moeten ze helpen om ze van dit soort dwangmatige ideeën los te krijgen. Ik noem ze dwangmatig, want ze kunnen helemaal niet anders voelen, ze zijn helemaal niet gewoon om kritisch en zelfstandig over deze waarden te denken. Daarbij kunnen ze nog zo knap zijn op andere gebieden.

Kinderen, op heel erg jeugdige leeftijd, stellen dit soort vragen gewoon instinctief. Wie heeft de wereld geschapen en waar komen al die mooie dingen vandaan?

Als ze daar een zinvol en eerlijk antwoord op krijgen, dan schenkt dat hun een diepe voldoening. Hun reine en zuivere ziel is dan gelukkig en zal zich in het leven volwaardig doorzetten met een grote zelfwaardering.

Ook hun geest, hun verstand, is tevreden gesteld, want een kind weet al uit zijn dagelijkse ervaringen, dat niets uit zichzelf ontstaat. Maar krijgt het kind een verkeerd antwoord op deze zo levensbelangrijke vraag, dan wordt tegen wil en dank dit instinctieve gevoel en deze vanzelfsprekende wetenschap gewoon verdrongen met alle gevolgen van dien. Mensen die opgroeien met het verkeerde gevoel dat hun bestaan aan de willekeur van het toeval toe te schrijven is, zijn en blijven uiteraard in hun binnenste eenzaam, verlaten en erg ongelukkig.

De moderne mens is een ongelukkig mens in zijn intimiteit.

De zeven Noachidische wetten zijn daar de enige oplossing voor, want ze zijn doelbewust gericht op de logische wetenschap en het instinctieve gevoel dat de mensen meegekregen hebben in de wieg bij hun geboorte. Juist daarom zijn de meest gelukkige mensen precies diegenen, die weten dat Hij bij al het doen en laten van de mens heel erg intiem betrokken is.

Lezingencyclus 1990/ 1991 In het Cheider te Amsterdam

De tekst is een uitgetypte versie van hetgeen gesproken is en daardoor spreektaal

Korte toelichting op de naam Noachidische geboden.

Oorspronkelijk heeft G-d zes regels opgedragen aan Adam en na de zondvloed werd de zevende regel opgelegd aan Noach.

G-d heeft toen een verbond gesloten met Noach i.v.m. de zeven Noachidische wetten.

Achteraf heeft HIJ een afzonderlijk verbond gesloten met het joodse volk en hen 613 wetsbepalingen opgelegd.

Geef een reactie