Deel 3. EN TOEN ARRIVEERDEN DE ARABIEREN (2)

Een latere Kalief Abd al-Malik, bouwde over de rots een achthoekige structuur met koepelbedekking, die het hele landschap domineerde als een abrikoos op een taart. Het was een briljante architectonische vondst. Meet men de structuur vanuit elke hoek, zijn hoogte, de cirkelomtrek van de koepel, de breedte van elk van zijn achtzijden en men komt altijd uit op 20 meter.
De Fundatiesteen (die 20 meter lang is) was dus straalbrekend multidimensionaal. Het symmetrische gebouw, opvallend door zijn isolatie, zichtbaar vanuit elke hoek, leek alsof het daar altijd al was geweest, vanzelfsprekend. Het leek een deel van de stad. Nee: het leek alsof de stad er een deel van was.
Maar dat was nog niet genoeg. De bedekking van de rots met een koepel vereiste een cover story. Een cover story die de onderneming zou rationaliseren en het verwijderen van Joden en Christenen van de Tempelberg zou rechtvaardigen.
Een geloofwaardig story, historisch, realistisch, een waarbij geen achterdocht enfictie zou worden gewekt. Er werd even over nagedacht en men kwam met het volgende: Op een nacht kwam de engel Gabriël naar het huis van De Profeet Mohammed in Mekka en met hem het paard al-Buraq. Het strijdros, zoals sommige anderen van zijn soort in zuid-Arabië, was bevleugeld, pauwachtig gestileerd, en met het gezicht van een beeldschone vrouw. Haar manen waren gemaakt van goud en zilver en vervlochten met parels. Toen Mohammed het paard besteeg, steeg het op en vloog. En omdat paarden alleen maar kunnen vliegen en niet navigeren, wees de engel de weg. Het paard streek neer op de Tempelberg. Mohammed bond het vast aan de muur en volgde de engel naar de rots. Zoals hij daar stond, vertrok hij naar omhoog, steeg op met de engel door de zeven hemelen. Er werd aan beide kanten een vuurgordijn opgetrokken en hij zag G`D en Zijn gevolg. Mozes was er en Jezus en alle grote namen. Bewogen door de belangrijkheid van het gebeuren, proclameerde Mohammed dat hij de mensheid de ultieme religie zou brengen: 50 gebeden per dag. Mozes een oude rot in het vestigen van religies, adviseerde dat hij er 5 moest doen. Het was een productieve werkvergadering. Toen Mohammed terugkeerde naar zijn landslieden, Islamiseerde hij hen tot de laatste persoon. Om de story aan te vullen met het laatste scheutje geloofwaardigheid, werd een kleine inkeping in de rots aangeduid als zijnde : Hier was het waar de profeet heeft gestaan.
Hier is de voetafdruk van Mohammed. Kijk er naar en raak het aan. Een moskee werd gebouwd aan de zuidzijde van de Tempelberg, waarin de aanbidders gezichtswaarts gericht waren op richting Mekka en met hun achterste naar de Fundatiesteen .De naam van de moskee was gebaseerd op een vers uit de Koran: “Geprezen zij G`D, die zijn dienaar s`nachts overbracht van de heilige Moskee naar het verst verwijderde heiligdom”. De Koran vermeldt niet dat het “verst verwijderde heiligdom” (in het Arabisch al-aqsa) in Jeruzalem was; Jeruzalem wordt niet genoemd in de Koran en als je er de story van Mohammed`s nachtelijke trip naar de hemel in wil opzoeken, waarbij de rots als springplank diende, het is jammer, maar het zal te vergeefs zijn. Het vers in kwestie verwijst duidelijk in de richting van Mekka en Medina. Maar Medina was niet heilig voor Joden en Christenen.

Nu moeten wij een bedroevenswaardig punt belichten over een van de menselijk basis eigenschappen. Veel mensen denken , jammer genoeg misplaatst, dat mensen geneigd zijn om ruzie te maken over iets dat in directe verhouding staat tot zijn waarde. Het tegenovergestelde is waar: wat de waarde van een object bepaald is het feit waar mensen ruzie over maken. Ga naar een zandbak waar kleuters niets doen, gooi een lege plastic fles of een versleten door een hond kapot gevreten slipper in de zandbak en onmiddellijk zal er een gulzig gevecht los barsten met vuistslagen en haaruittrekkingen over wie de rechtmatige eigenaar wel niet is. Toen de Arabieren arriveerden bij de Fundatiesteen, was die al een religieus object. Het bijbelse verhaal van deze steen en de plaats waar onze voorouder Abraham zijn zoon Izaak bond was de eerste, maar niet de laatste in een serie van creatieve gedenktekens die metaforisch waren ingegrift op de rots. Sommige bronnen claimen dat het hier was waar Jakob droomde van de ladder met engelen die neer en opgingen naar de hemel. “Beit El” de plaats gesitueerd door de Bijbel als de lokatie van Jakob`s droom, was daarvoor geïnterpreteerd als “G`D`s huis”, de Tempelberg.
Anderen gaan verder terug en stellen dat de rots de eerste plaats was die droog viel na de grote vloed en waar vervolgens Noach zijn offer bracht aan G`D. En sommigen gaan geheel terug naar Adam zelf, zoals het embryo begint in de navelstreng, zo is het met de wereld ook; eerst kwam de rots, de navel van de wereld.
De Arabieren waren niet geïntimideerd door deze essentieverhalen.
Integendeel, zij adopteerde ze en begaven zich verder met het identificeren van de spleten en kloven in de rots. Die daar was van Abraham en die van Koning David met daar naast Koning Salomon enz. enz. Oh, ja en linksboven in de hoek die van de Profeet Elija. De Fundatiesteen werd vanuit hun visie zo iets als een boulevard van filmsterren in Hollywood, een plaats waar beroemdheden hun handafdruk achterlaten. De Arabieren ontkenden niet dat de rots de positie was van de Akeda (de Binding van Izaak op het Altaar ), alleen paste zij een kleine correctie toe;

HET WAS ISMAEL DIE GEBONDEN WERD OP HET ALTAAR ALS OFFER, NIET IZAAK.

WORDT VERVOLGD.

Geef een reactie